Weblog van Gerbrand Bakker
Rabarber
Ik ben hofleverancier rabarber in mijn Eifeldorp. Buurvrouw Weiers kreeg vijf stengels, die zou ze gaan koken, laten afkoelen en dan op haar brood smeren. Iets lekkerders kon ze zich niet voorstellen. Buurvrouw Monica kreeg een stengel of zeven aangeleverd door haar man, Klaus. Vanmorgen kwam Klaus twee grote stukken rabarbertaart ("mit Schaum!") brengen. Gisteravond aten we na het eten warme rabarber met yoghurt en aardbeien. Voor de eerste keer in mijn leven at ik uit mijn eigen tuin. En nu krijg ik enorm zin om eindelijk mijn snijbiet en palmkool te gaan zaaien, maar ik vrees dat ik al te laat ben. Volgend jaar dan maar.Ik heb naast de twee vijvers die ik al aangelegd had, nog een derde ingegraven. Dat is domweg een grote emmer, waarin het water uit de tweede vijver kan overlopen. In die onderste emmer zette ik een pot met zwanebloem (Umbelatus butomus), die je - zo ontdekte ik - in Duitse bouwmarkten kan kopen. In de bovenste twee potten met ander waterplantenspul, waarvan ik nu de namen al vergeten ben. Het ingezaaide gras begint goed te groeien, de drie pollen salomonszegel die onlangs stal van de plaatselijke, illegale, groenstort, zijn prachtig aangeslagen en waarschijnlijk heeft een eekhoorn al mijn grote sneeuwklokkenbollen uitgegraven en opgevreten. De kornoeljes die ik stekte en in de grond stak slaan ook aan en zelfs de takken sering lijken het op die manier te doen. Buurman Max blijkt zó gek op grasmaaien dat hij zelfs afgelopen vrijdag, toen het onafgebroken regende, zijn grasmaaier aantrok en waar maar gras te vinden was, dat afmaaide. Morgen, tweede pinksterdag, is de grote Radfahrerlebnis, waarvoor ze de L5 over een lengte van 30 kilometer afzetten. En vooral veel worsten eten en bier drinken. Maar ik ben ik Londen. Daar zal wel niet gefietst worden. |
Uit de serie: On the Road
Raar, als ik onderweg ben, kan ik nauwelijks dingetjes schrijven. terwijl er van alles gebeurt natuurlijk. Maar het heeft te maken met dat onderweg zijn, ergens anders zijn, en daar dan ook helemaal zijn. Hoewel ik me gisteravond bij een piepkleine livestream van het songfestival op de internetsite van Das Erste suf gewhattsapped en getwitterd heb, met als gevolg dat ik de nachtrust in het hotelbed helemaal vergeten kon. Net ging ik in het derde hotel (Antik Hotel Bristol te Keulen) met de oude lift omhoog en zag ik sonderfahrt staan, helemaal onderaan het bedieningspaneel. Bijna, bijna, draaide ik het knopje om. Om als een Abeltje de lucht in te schieten, zoals ik iets eerder Tom Cruise steeds maar heen en weer zag vliegen in de ruimte, in de film Oblivion, die ik zag in de megabioscoop CINEDOM. Morgan Freeman doet ook mee in die film, en die moet er nu écht om gaan denken, qua rolkeuze. Vind ik. Ik ben trouwens in een soort van hotelrace verwikkeld met Bart Moeyaert, hoe dat precies zit weet ik niet.Al twee keer zag ik Benali boekt in de herhaling, en al twee keer had geen enkele student er vragen over, misschien lukt het morgen bij het derde gastcollege aan de universiteit alhier. Ik at vanmiddag een geweldige aspergesoep in de mensa van de universiteit in Essen en vanavond een van de lekkerste ravioli's ooit, hier om de hoek in de Christophstrasse. Morgenochtend nog een foto maken van de hotelgang en die dan op Facebook plaatsen. Het asperge- en het Bärlauchseizoen lopen gelijk op. In de Engelse tuin in München stonden kilo's gratis voor het grijpen. Ik at er al een soep en een pasta van, met de daslook dus. Waarom eten wij dat in Nederland eigenlijk nauwelijks? Morgenavond ben ik weer in de Eifel. |
Vier keer
Ik heb de film nu drie keer gezien. De eerste keer was deze. We zaten welgeteld met zo'n vijf mensen in een zaaltje. De tweede keer was in een ijzig koud Berlijn, waarover ik - zo ontdek ik nu - niks geschreven heb. Onze persconferentie was pal na die van Gus van Sant en Matt Damon, die spraken ver hun film Promised Land. De journalisten puilden uit de zaal. Bij ons bleven er zo'n 15 over en Henri Garcin raakte zo van de kook dat hij alleen nog maar Frans kon praten. Buiten sneeuwde het geloof ik. In de zaal dik 1500 mensen. Vóór de Nederlandse première ben ik een keer of zeven het land in geweest, al dan niet met Nanouk Leopold samen, om de film voor danwel na te bespreken. Maar dan gingen wij eten als de mensen keken. De derde keer was de woensdagavond voor ik de enorme beslissing nam niet naar het land van koningin Máxima af te reizen. Met een rode loper en champagne, mooie pakken, bloemen en heel veel bekenden. Er zaten 500 mensen in de Rabozaal. Na afloop het toneel op, waar Cornald Maas ons vragen stelde en heel veel sprak over Jeroen Willems. Mij stelde hij een vraag waarop ik alleen met 'ja' kon antwoorden, wat ik ook deed. Maar onmiddellijk daarop zei ik dat dit de allerbeste voorstelling van de drie was. Wat natuurlijk niet kan, de film is altijd dezelfde film. De rest van de avond kreeg ik van allerlei mensen te horen dat ik gelijk had. De Nederlandse première was de beste voorstelling. De film draait nog steeds, ook in Tuschinski. Dat betekent dat het goed gaat, dat er nog steeds mensen naartoe gaan. De kritieken waren prachtig, er is al een buitenlandse prijs toegekend. Vanmiddag zal ik hem voor de vierde keer zien, in het Ketelhuis. Eindelijk eens normaal, zonder poespas of gepraat. Hoewel, er zal wel nagepraat zijn, want ik sluit me aan bij een groepje van GENIUS, dat is een 'netwerk van gay professionals', waar je lid op kunt worden. Ik ben daar geen lid op, maar goed bevriend met één van de leden, die dit uitje voorstelde. Na de film gaan we uit eten. En even, heel even, zal ik dan ook een gay professional zijn. |
Zere vinger
Toen ik dit huis kocht, en de 1100 vierkante meter grond eromheen, wist ik al dat ik geen tuinontwerp ging maken, hoe fijn dat ook is, urenlang, dagenlang, zitten achter een tafel met meetapparatuur, kleurige brede stiften, opengeslagen plantenboeken en dunne fineliners. Het viel best mee, heel vaak viel ik in slaap met gedachten over de tuin, die dan 's ochtends weer half vergeten waren. Vandaag - na maanden bomen omzagen, een rododendronbosje planten, een wilde bloemenborder aanleggen en allerlei andere werkzaamheden - ontdekte ik weer eens hoe het eigenlijk werkt. In het bovenste deel van de terrastuin had ik al twee ouwe metselkuipen ingegraven. De bovenste wordt gevoed door de dakgoot, de onderste sinds kort met een pijp via de bovenste. Daaromheen leisteen die ik uit het bos haalde, al dan niet tussen de stenen Saxifraga geplant, vetplantjes, een camelia, thijm, salie, rozemarijn. En een stuk brandnetel- en zevenbladvrij gemaakt. Vanochtend plantte ik in de linkerbovenhoek de rode hazelaar van buurman Klaus. Ik zat met een antiekgroen geschilderde, maar nog steeds spuuglelijke keukenstoel. Die zette ik voor de lol in de buurt van de vijvers, en toen hij daar stond, begon ik aan een stoepje te denken, pal voor de stoel - die rechtop staat door de achterste poten in te graven en de voorste poten met stenen te stutten, het is hier nu eenmaal een heuvel. Daarna maakte ik het stoepje, en spitte ik nog meer onkruid weg, en ineens is daar de basis voor dat deel van de tuin. Alles wat er nu nog gebeurt, staat in het teken van die stoel en het stoepje. Het is helemaal niet de bedoeling dat ik, of wie dan ook, op die stoel gaat zitten; het is een ruggengraat.Verder regende het vandaag eindelijk weer eens, en in één klap hebben alle met gras ingezaaide delen van het gazon een groen waas. Ook heb ik een uurtje met de kettingzaag de dikke takken van de eik van buurvrouw Weiers - die ik gister afzaagde om beter zicht te hebben op de heuvel met de mooie schapen van buurman Max - tot brandhout gezaagd. Vanochtend drong een splinter onder mijn nagel toen ik het slaapkamerraam aan het schuren was. Onmogelijk die er met een pincet uit te trekken. Niemand hier had soda - ze keken me aan alsof ik gek geworden was - dus nu zit er zwarte en even ouderwetse trekzalf op de ontstoken vingertop, mij gebracht door de dochter van buurman Klaus. Ze hoefde de tube niet terug, want ze had er thuis nog een. |
Wiesenschaumkraut
Zondag. Vanmorgen om kwart over negen begon een luchtalarm te loeien, waardoor ik dacht dat het maandag was, en 12 uur. Iets later zag ik over mijn houthok heen enorme waterstralen en hoorde ik stemmen, waardoor ik dacht dat er een bosbrand was. Maar nee, een oefening van de vrijwillige brandweer. Daarna ging ik mijn voordeur antiekgroen schilderen en vervolgens de enige overgebleven originele keukenstoel ook en voor ik het wist, was ik een robuuste tuintafel aan het bouwen. Die is af, ik at eraan vanavond: gebakken aubergine met parmezaanse kaas uit de oven en droge worst. Erbij dronk ik twee glazen Weissburgunder. Maar voor ik ging eten, wipte ik nog even aan bij buurvrouw Weiers, die buiten zat, het was namelijk erg warm en zonnig. In de keuken stond een stuk taart, dat mocht ik opeten, en ik mocht ook koffie inschenken en opdrinken. Zoon Reinhold moet enorm nodig grasmaaien, maar de grasmaaimachine is kapot. Het is een zee van Wiesenschaumkraut om het huis heen. Met twee rode tulpen, als eenzame tankers op de Atlantische Oceaan. Dat waren er ooit zeventien, nog geplant door de man van buurvrouw Weiers. "Ja," zei ik wijsneuzig, "dat komt ervan, tulpen moet je eigenlijk elk jaar uitgraven." Hou toch op, zei buurvrouw Weiers, die dingen staan daar al meer dan vijfentwintig jaar. Ik hielp Reinhold hout in de schuur te brengen. "Rothout," zei buurvrouw Weiers. "Nur Fichten." Gisteravond at ik kippensoep bij haar, gemaakt door dochter Irmgard, die over was uit Bonn. Er zat, zei buurvrouw Weiers, een lekkere dikke haan in. Maar dan at ik geen Hühnersuppe, vond ik. Daar moest buurvrouw Weiers erg hard om lachen. En hóp, nog een glas zoete rode wijn. Eerder deze week ben ik met buurman Klaus naar Luxemburg geweest, om te smokkelen. Ik kocht tien pakjes stevige Van Nelle van 50 gram voor 53 euro. Helaas had men er geen Doppelkorn. Buurman Klaus ging tanken en daarna reden we naar de HELA in Bitburg, waar hij voor mijn verjaardag een rode hazelnoot kocht en ook bezochten we het Männerparadies, waar ik allemaal vrouwendingen kocht, onder andere een vergiet en een steelpannetje. Gisteren snoeide ik zijn kersenboom, dat was heel erg nodig. Aansluitend dronken we drie flesjes Radler in de namiddagzon. Maar het gaat ooit weer regenen, dat snap ik ook wel. |
Daar zijn waar je niet behoort te zijn
20 april, dat is elf dagen geleden. Toen schreef ik het laatste dingetje. Daarna is er van alles gebeurd, zoals er altijd natuurlijk van alles gebeurt, van dag op dag. Ik zit in de Eifel, ik zie de tulpen bloeien die ik op 5 december plantte. Eigenlijk had ik elders op de wereld behoren te zijn, zoals wel meer mensen niet thuis zijn, elders uithangen, zoals miljoenen mensen steeds maar niet thuis zijn. Er waren mensen en honden, er was onverwacht verjaarsgebak, ik plantte planten en struiken, vervolmaakte de etagevijver met een overlooppijp, zaaide en maaide gras, witte de woonkamer, stal wilde anemonen langs de weg en zette die onder de grote hulstboom. Het heeft geregend en de zon heeft geschenen, er was een dode pimpelmees te betreuren en bij een ander huis zagen we een vink met een gebroken poot die dapper door bleef vreten. Ik stootte mijn kop genadeloos, heb nog steeds niet gevoeld of er gestold bloed op mijn kruin plakt, ik luisterde een keer of drie naar de Canto Ostinato en met een aantal mensen zagen we een koningin abdiceren en een koning aantreden. Morgen ga ik met buurman Klaus naar Luxemburg om een aantal zaken te smokkelen, onder meer shag en sterkedrank en plantmateriaal. Vanmiddag kwam de aannemer, die gaat volgende week beginnen met afbreken en daarna gaat hij opbouwen, zoals hier, en natuurlijk niet alleen hier, de hele tijd maar wordt afgebroken en opgebouwd. Hij bliefde koffie en maakte zich niet druk om de hazelwormkolonie die in mijn achtertuin bivakkeert, "Die sind hier einheimisch," constateerde hij eenvoudigweg, wat wel zal betekenen Húp de bulldozer erin. Een postbezorger deelde me mee dat hij altijd al een oogje had gehad op mijn huis, het uiteindelijk toch maar niet deed. "Was haben Sie am Ende bezahlt?" wilde hij toch nog wel even weten. Ik heb het hem eerlijk verteld en hij vertrok, groen van Eifersucht. Niet daar zijn waar je zou moeten zijn, ergens is dat helemaal niet verkeerd. Al heb ik er anderen schade of ongemak mee berokkend, waar ik me nederig voor verontschuldig.
|
Naar boven
