Google
www www.gerbrandsdingetje.nl
Home | Nieuws | Boeken | Optredens | Archief | To international visitors page To international visitors page To international visitors page

Weblog van Gerbrand Bakker

"Nee, dat is een Darmera peltata!" - Jasper 47
Gisteren was ik in Dedemsvaart. Mien Ruys is 110 jaar geleden geboren, de Stichting Tuinen Mien Ruys bestaat 90 jaar en het tijdschrift Onze Eigen Tuin bestaat 60 jaar. Er was dus volop gratis koffie met gebak en later wijn met quiche en worstenbroodjes. Het was niet erg lekker weer, dat viel wat tegen. Ik wist mezelf nog aardig in toom te houden en kocht slechts voor 40 euro aan plantmateriaal; de doos staat naast de voordeur op de galerij, die moet zo snel mogelijk naar de Eifel. Jasper reisde ondertussen met A en M op het nieuwe pontje van het Azartplein naar Amsterdam Noord. En later weer terug. Mevrouw Ruys - er wordt overal uitsluitend met ontzag over haar gesproken - overleed in 1999, 95 jaar oud.
Wat me daar overkwam, overkomt mij eigenlijk nooit: ik werd door vrijwel elke mevrouw herkend én aangesproken, zij het soms na een tijdje. Zo stond ik een kunstig insectenhotel te bewonderen en daar kwam een mevrouw die aan mij vroeg waar zo'n 'insectenhotel' nou toe dient. Pas een uurtje later - ze zat naast een vriendin - vertrouwde ze me toe: "Ja, we kennen u wel hoor, wij zijn trouwe Trouwlezers." Trouwlezers. Ja, die zitten daar. Ik zat op een gegeven moment met een broodje en een kop koffie uit te rusten van twee lezingen, schuift er een mevrouw naast me aan de verder geheel lege tafel, zegt ze: "Ja, u kent ons natuurlijk niet, maar reken maar dat wij u kennen!" Bijna bedreigend. En er waren twee dames Grin. Grin is een in Wieringerwaard heel bekende naam. Ze noemden de naam van mijn moeder en de naam van mijn (stief)oma, die nog steeds leeft. "Tante Ant," zei er een, "woonde in de boerderij die naast de boerderij staat die je beschrijft in Boven." Haar zus zei: "Joh, dat is toch allemaal fictie!" Ik knikte.
Het was genoeglijk., een ander woord is er niet voor. Allemaal lieve, welwillende tuinmensen, een aardige wethouder die een tekst van mevrouw Ruys onthulde tussen het zevenblad en groot hoefblad, elkaar in plantennamen aftroevende tuinontwerpers, de biograaf van mevrouw Ruys. Toen ik thuiskwam lag Jasper weldoorvoed onder de schrijftafel. Hij had een jochie aan het huilen gebracht, zo las ik vanochtend in een mailtje, door nogal heftig op het pontje tegen een andere hond tekeer te gaan, terwijl Jasper hem 'niet de geringste aandacht schonk'. Zelfs het "Hij kijkt niet eens naar jou, hij ziet een andere hond" van zijn grotere broer bracht hem niet tot bedaren.
O ja: ik moest van de man van het restaurant nog opschrijven dat ze daar geweldig leuke koffie- en theekopjes hebben: van elk één en allemaal met een bloemmotief, heel eclectisch. Ga zelf maar eens kijken in Dedemsvaart.

Het bewaken van Laurens Molegraaf - Jasper 46
Ik heb vanaf het moment waarover ik in het vorige dingetje schreef Jasper zo'n beetje elke dag laten gaan. Dat moet van Tuinmaat Han en daarom doe ik het gewoon. De ene keer was hij eerder terug dan de andere, maar meestal bleef hij wel min of meer in de buurt; wilde hij dat ik zag dat hij keer op keer zonder overreden te worden de weg overstak en óf door de tuin van buurvrouw Weiers weer naar het noorden trok, of via de steile weide ertegenover naar het zuiden, waar de burgemeester en zijn hond Asta wonen. Ik bleef me het hoofd breken over het tuigje dat hij eerder verloor, maar dat leverde geen conclusies op. Eén nacht heeft hij nog op mijn bed doorgebracht omdat in de gastenkamer vriend Henk en de hond Bas - met wie Jasper een moeizame relatie heeft - lagen, de nacht erop - toen die twee er ook nog waren - vond hij mij niet lief en koos hij voor het grote kussen in de woonkamer. Op een dag kwam hij terug en toen zat het nieuwe tuigje dat ik bij de HELA kocht (zie afbeelding) min of meer omgedraaid om zijn ranke lijf; één poot zat door het halsgedeelte heen. Maar hij had het nog wel steeds om.
Het blijft vreemd en onverklaarbaar hoe honden elkaar wel of niet kunnen liggen. Vanmiddag, ik was onderweg naar de uitgeverij, kwamen we een zwart hondje tegen met wie hij onmiddellijk innige liefdesbetrekkingen aanknoopte en ik zei tegen het bazinnetje: "Hé, wij hebben elkaar anderhalve maand geleden ontmoet langs het Amsterdam-Rijnkanaal." Hij was traag en onwillig naast de fiets, lag in de uitgeverij met zijn ogen dicht maar rechtop Laurens Molengraaf te bewaken. Eva Bouman blijft bang voor hem. Ik moet haar eens vragen of ze ook bang is voor Dushi, het kefhondje van Jan van Mersbergen. Na drie weken Eifel is hij extra opgewonden in de grote stad: zo veel mensen, verkeer, andere honden, een overvloed aan katten. Soms is het alsof hij binnen het tevredenst is, met alleen mij en eten in de buurt. Ik heb hem over 12 dagen zeven maanden. Het lijken jaren. En alleen dat al is voor een man die op leeftijd komt, hoewel ik NOG LANG GEEN 53 BEN (zie Twitter) en recht van lijf en leden, een fijne bijkomstigheid van het aanschaffen en verzorgen van een hond.

Kroosjespruim en hond in deuropening
De kroosjespruimen bloeien. Wat zeg ik: ze bloeien al uit. Gisteren dacht ik dat het sneeuwde, maar het was een windvlaag door de kruinen. Alle potten staan buiten, ik ga niet meer uit van nachtvorst. De geraniums hebben de winter in de Hauswirtschaftsraum schijnbaar niet overleefd, de Agapanthussen des te beter. De wilde lupines die ik uit een berm groef slaan goed aan. Nog steeds heb ik in de schrijfkamer slechts één raampje geschilderd. Wel heb ik inmiddels de divan verzet om beter bij een tweede raampje te kunnen. En wanneer gaat het nu goddomme eens regenen? Elke keer als de iPhone buien aangeeft, geeft-ie de volgende dag zon en 20 graden aan.
Gisteren liet ik Jasper om vijf uur opzettelijk de deur uit glippen. Daarna dronk ik een Doppelkorn op het terras, en gaf buurman Klaus een Radler. We aaiden Felix, de buurkater, die zag zijn kans schoon in een hondloze tuin. Om half negen ging ik naar buurvrouw Weiers. Ik had al aardig wat gedronken, was toch wat ongedurig omdat Jasper niet zoals gewoonlijk na een of twee uur teruggekomen was. Ik liet mijn huisdeur wagenwijd openstaan, dat kan hier (hoe vaak ik al niet mensen trof die zeiden: we waren in je huis, overal lag geld en stonden laptops, maar je was er niet). Bij buurvrouw Weiers zaten drie vrouwen die mij bij binnenkomst strak aankeken en vroegen: "Warum bist du hier schon zwei Wochen und kommst Du nicht hier?!" Nou, wilde ik zeggen, omdat ik er niet langer tegen kan dat mij precies deze vraag elke keer als ik kom gesteld wordt. In plaats daarvan zei ik: "Jasper ist weg, gibt es etwas zu trinken?" Om half elf dacht ik: nu wordt het te bont en ik liep met buurvrouw Monica aan de arm - ze is nachtblind - naar huis. Luid geblaf in mijn huis. Daar stond Jasper, donker afgetekend in de deuropening. Het arme beest was thuisgekomen en had daar het Herrchen niet aangetroffen. Hij rende op ons af, besprong buurvrouw Monica en vrat even later in drie tellen zijn etensbak leeg. Daarna ging ik even liggen op het bed in de gastenkamer en Jasper kroop tegen me aan, legde zijn kop op mijn buik. Ik was dronken. Hij ook, van vrijheid. "Waar was je nou weer, Jasper?" vroeg ik. Zoals gebruikelijk gaf hij geen antwoord. Vanochtend stond-ie ineens pal voor mijn neus, voor de eerste keer was ik niet wakker geworden op het moment dat hij door de slaapkamerdeur naar binnen glipte.

Mannen gravend in hun herinnering - Jasper 44
Vanochtend de eerste teek bij Jasper verwijderd. Hij begon meteen te watertanden en te schuimbekken, waarom dat is, weet ik niet. Elke dag til ik de lekke metselkuip in het gekapte bos op om te zien of de hazelwormen er al liggen op te warmen. De beuken lopen uit, de waterlelietulpen (uit de Tulipa Kaufmannia-groep) bloeien elke dag, maar 's nachts niet. Buurman Max herinnerde zich het voorjaar van 1956, toen was het nóg gekker, zat al het zaad al in de landbouwgrond. Buurman Klaus schoot vanmiddag het voorjaar van 1976 te binnen. De mannen graven diep in hun geheugen. Ik niet, ik ken het hier nog maar net. Al herinner ik me wel dat het afgelopen zomer erg warm en heel droog was. En dat voor een streek waar het altijd schijnt te regenen. Nu is het ook erg droog, ik zeul heel wat Giesskannen de heuvel op. Dat moet, want ik spitte wilde lupine uit bermen en die zijn teer en waterbehoeftig.
Afgelopen zaterdag stond in Trouw een column over tuinieren als oorlogvoeren. Daar horen dus ook rooftochten bij. De afgelopen dagen veroverde ik weer wat stukken gekapt bos en dat doe ik door eerst een hek te maken van takken of boomstammen, vervolgens alle onkruid - voornamelijk brandnetel en zevenblad - binnen die omheining grondig weg te steken, en dan bijvoorbeeld rozen te planten. Voor die rozen haalde ik een grote emmer vol oude stalmest van het weiland op de heuvel achter mijn bos. Onderweg zag ik dat op de groenstortplek van buurman Max scilla's stonden en krokussen en plukjes monnikskap en lelies. Die staan nu ook zo her en der in mijn tuin. De scilla's en krokussen zijn natuurlijk voor dit jaar verloren, maar de bolletjes zitten in elk geval in de grond. In de schrijfkamer schilderde ik tot nu toe welgeteld één raampje en de schrijftafel. Het is veel te mooi weer om binnen te schilderen en een beetje uitstelgedrag is nooit weg. De schrijftafel is grijsgroen omdat ik een halve pot grijs en een kwartpot lindegroen bij elkaar goot. Een rustige kleur. "Grün," zei Patrick, de zoon van buurman Klaus, die de trap aftegelde en tamelijk lang afgeleid werd door mijn geschilder. "Ja," zei ik. "Groen". Rustige conversatie ook.
Elke ochtend steekt Jasper rond zevenen zijn kop om de slaapkamerdeur. "Gutemorgen," zeg ik dan. Hij springt op bed, kruipt liefst onder het dekbed en maft nog even door. Pas als ik uitgebreid koffie gedronken en gerookt heb, komt hij de trap af, maar lang niet altijd. Blijkbaar is het in mijn bed zó fijn, dat ik hem naar beneden schreeuwen moet voor het ochtendrondje. Hij is al drie dagen niet weggelopen. Hij is dan ook al drie dagen niet van de lijn geweest.

Daslook (of niet) - Jasper 43
Vanavond heb ik spaghetti gegeten met daslook. Gisteren vond ik een veldje met daslook langs de Nims, om vijf uur maakte ik het namiddagrondje met Jasper om er eens flink te knippen. Het kan ook zijn dat ik me vergist heb en per ongeluk Meiglöckchen heb gegeten en dan ben ik morgen dood, dat merken jullie wel als hier of op facebook heel lang niets meer nieuws verschijnt. Tot nu toe voel ik me prima.
Het is hier - net als in Nederland - een soort zomer. Naast daslook knippen ben ik vanmiddag ook al door een mug gestoken en hier in de keuken vliegt één vlieg rond. De tulpen staan op springen en één van de drie vijvertjes (het bovenste) is lek. Dat is vervelend, want dat is het overloopvijvertje. Iedereen is het gras aan het maaien, buurman Klaus doet elke dag al grillen (tussen de middag) en mijn armen staan vol sproeten. Jasper ondergaat weer een soort transformatie. Op 23 maart had ik heb precies een half jaar. Na het weglopen waarbij hij zijn tuigje kwijtraakte, liet ik hem nog eens gaan en eergisteren was ik dusdanig diep in gesprek met de winnares van de Woutertje Pieterseprijs dat ik vergat de lange lijn aan zijn nieuwe (veel te ruime) tuigje te haken. "Goddomme," zei ik. Vijf minuten later ging ik achter hem aan, het bos achter het huis in, en daar kwam hij kwispelstaartend terug. Ik hoop dat dat iets blijvends is. De winnares van de Woutertje Pieterseprijs liet een kleine hoeveelheid kokosolie achter. Die gebruikt ze zelf voor haar huid en ze dacht dat het wellicht goed was voor Jaspers kale plek. Ik smeerde hem er al een keer mee in, hij snoof genotvol en ik denk dat het gaat werken. Als het niet gaat werken, hebben we samen in elk geval elke dag een extra intiem en bindend moment. Dat vrijlaten komt ook een beetje door Tuinmaat Han. Die denkt dat het een goeie methode is om hem het paradoxaal genoeg uiteindelijk in de buurt te houden. Ik ben er inmiddels vrijwel zeker van dat hij geen boerderijdieren, katten of kleine kinderen aanvalt onderweg, en hij is dus ook nog nooit onder een auto gekomen. Momenteel ligt hij weer op zijn vaste plek: het bed in de gastenkamer. Ik maak even een foto, die kan hierbij. Zaterdagnacht dacht hij: wacht eens even winnares van de Woutertje Pieterseprijs en echtgenoot, dat is míjn plek! Ze moesten hem de gastenkamer uitjagen.

Tuigje onverklaarbaar weg - Jasper 42
Het is hier zo verrekte druk in de Eifel, dat ik het overzicht een beetje kwijt ben. De vloer in de schrijfkamer ligt, wat betekent dat ik er weer in kan en kan gaan schilderen en inrichten, en uiteindelijk zitten. Het is zulk mooi weer dat de ramen tegen elkaar openstaan daarboven. En omdat we - lees: buurman Klaus - toch bezig waren - was - reden we voor een tweede keer naar de HELA om een nieuwe houder voor de schotel te kopen, en die is ook nog bevestigd geworden, waardoor ik vanavond eindelijk weer eens BVN kon kijken. Dat betekent om 19:45 uur DWDD (je moet wat) en aansluitend het Journaal van acht uur. Bij de HELA kocht ik ook een nieuw tuigje voor Jasper. Dat was nodig omdat hij, na vanmiddag aanvankelijk een kwartiertje om het huis scharrelen, bij mij in de buurt, besloot dat het toch echt tijd was om de benen te nemen. Na anderhalf uur kwam hij zó moe terug dat hij door het hijgen niet eens water kon drinken, maar ook zónder tuigje. Dat vind ik heel vreemd. Het is onmogelijk (buurman Klaus zei: hij is blijven hangen achter een tak) dat hij dat tuigje verloren is. Iemand moet hem dat afgedaan hebben. Maar wie? En waarom? Liggen twee kilometer verderop dode lammeren? Heeft een razende boer hem geschopt? Ik vraag hem elke keer als hij weggeweest is waar hij was, maar hij geeft nooit antwoord. Het nieuwe tuigje bevalt hem wel. Mij ook. Daarnaast is hij van de leg omdat Tuinmaat Han en de twee hondjes weg zijn en Jet en Jasper hadden het nooit eerder zo gezellig samen. Hij is eenzaam, zo alleen met mij. Ik ben ook eenzaam, zo zonder Tuinmaat Han en Jet en Lure. Maar ik ben weer niet eenzaam omdat buurman Klaus en zijn zoon Patrick aan het werk zijn en aanstaand weekend de winnares van de Woutertje Pieterseprijs en haar man hier komen logeren. Ik moet eerst enorm schoonmaken, want vier dagen lang twee mannen en drie honden in een plattelandshuis, nou, dan ligt er heel wat prut en stof en andere viezigheid overal.
Op de afbeelding zo'n soort tuigje, maar dan met Jasper erin, niet met zo'n lelijke zwarte hond.


Naar boven
nieuws
21 mei 2013Independent Foreign Fiction Prize

» Archief
 Uitleg »