Google
www www.gerbrandsdingetje.nl
Home | Nieuws | Boeken | Optredens | Archief | To international visitors page To international visitors page To international visitors page

Weblog van Gerbrand Bakker

Out!
Het was erg druk in lijn 26. Het is bijna altijd erg druk in lijn 26. Bij het Muziekgebouw/BIM-huis stapte met moeite een ouder Amerikaans echtpaar in. De vrouw had haar koffers in een rolstoel. Ze wilden naar Amsterdam CS, dat ligt 400 meter verderop. Ze graaide naar geld. Laat maar zitten, zei de conducteur vanuit zijn hokje. 'When you come back, then you pay,' zei hij. En dan moet ik er - gezellig gezellig babbeldebabbel veiligveilig - iets op zeggen, vreselijk is dat. 'They are never coming back,' zei ik. 'They are going home, far, far away.' Het echtpaar glimlachte plichtmatig (waardoor ik me nog meer schaamde), de conducteur begon me uit te leggen dat hij dat onzin vond, mensen geld vragen voor zo'n rotstukje. Ik vond dat prima, zei dat ik me zijn gezicht in ging prenten en ook eens van zijn vrijgevigheid zou gaan profiteren. Inmiddels was de tram allang bij CS aangekomen en begonnen mensen uit te stappen. Ik was één van de laatsten. Er wilde een jonge vrouw instappen, een toeriste, dat zag ik zo. 'Out!' schreeuwde de conducteur. Dat verblufte me zo dat ik bijna vergat uit te checken. Hoe kon die vriendelijke man nu ineens zo keihard onvriendelijk doen tegen die jonge vrouw? Die niet wist dat lijn 26 zijn passagiers eruit laat, dan een meter of vijftig rijdt en op de plek van bestemming aangekomen pas weer passagiers naar binnen laat? Ik zal het nooit weten, misschien ter compensatie omdat de conducteur ook wel weet dat hij mensen niet gratis ritjes mag laten maken.
De zon scheen, het was lekker weer. In Groningen was het kil en grijs, en het bleef er kil en grijs. Ik zei dat tegen Coen Peppelenbos. 'Typisch weer zo'n opmerking van een westerling,' zei hij. Weliswaar met een ironisch lachje, maar hij zei het toch maar. Zo blijven Groningen en Limburg altijd de verongelijkte uithoeken van dit land. Door eigen toedoen. Natuurlijk was het bij terugkomst in Amsterdam hier nog steeds stralend, fijn lenteweer. Ik haalde twee gestoomde jasjes op bij Pamba en bij thuiskomst kookte neef Casper een lekker groot bord pasta bolognese. We dronken er witte wijn bij van het merk Wild Pig en na het eten keken we op Netflix naar een cabaretvoorstelling van Roland, eh nee Ronald Goedemondt, De R van Ronald. Die is erg grappig.

NB: heb ik ooit aan iemand die dit leest mijn exemplaar van Lord of dark Places van Hal Bennett uitgeleend? Zo ja: mag ik die terug?

Hanya Yanagihara
Hieronder de aanbiedingstekst op de website van Suhrkamp. Ik heb daar niets mee van doen gehad, ik denk dat mijn Lektorin Julia Ketterer 'm geschreven heeft. Aanbiedingsteksten schrijven, daar zijn ze in Duitsland heel goed in:

"Ein erfolgreicher niederländischer Romanautor kauft ein altes Haus in der Eifel und lässt sich dort mit seinem Hund Jasper nieder. Die Holzöfen ziehen bei Nieselregen schlecht; den Pansen, den der jagende Nachbar für Jasper vorbeibringt, riecht man im ganzen Haus; der Hund ist von ähnlich schwierigem Charakter wie sein Herr, der sich als »von Natur aus depressiv« beschreibt.
Warum einen das alles so in den Bann zieht, dass man nicht mehr aufhören möchte zu lesen? Weil Gerbrand Bakker seine Aufzeichnungen subtil verknüpft mit den Erinnerungen an früher, an Opa Bakker und den Bauernhof der Eltern, den verunglückten kleinen Bruder, berufliche Wege und Irrwege, schräge und erhebende Preisverleihungen. Und weil er ein Meister im Einfangen von Stimmungsnuancen ist.
Entschleunigend und weise, ohne zu belehren: Gerbrand Bakker schreibt über ein Jahr in der Eifel, über ein Jahr im Leben eines Mannes, der in Romanen wie Oben ist es still die Seelen der Menschen auslotet und sich nun einen Blick ins eigene innere Erleben erlaubt – mit packender Ehrlichkeit und unschlagbar trockenem Humor."

Er staan al zo'n twaalf lezingen in Duitsland, en een presentatie op de ambassade in Berlijn. Die is op 20 september. Bijna elke week komt er wel een lezing bij. Ik zal me niet vervelen in september en oktober. In Nederland heb ik welgeteld twee lezingen, waarvan er één niet telt, want daarvoor was ik al uitgenodigd: volgende week donderdag naakt middageten eten in Groningen. Heel vreemd. Is de Nederlandse 'literaire wereld' onverschilliger dan de Duitse? Ben ik hier bekender dan daar? Heb ik in Nederland last van mijn imago? ('Nors en ongrijpbaar,' zei Anton Dautzenberg vorige week. Een tikje ironisch, maar toch.) Aan mijn jarenlange afwezigheid kan het niet liggen; ik was dat hier net zo goed als in Nederland, behalve dan in Schwarzbach en omgeving natuurlijk. Hoe dan ook: er gebeuren in de schrijverij altijd weer onverklaarbare dingen. Waarom dit en dat wel en zus en zo niet? Ik verbaas me nog steeds nogal over Schuld van Walter van den Berg. Waarom werd dat boek niet een bestseller na de uitverkiezing tot boek van de maand in DWDD en een vertaald boek waarvan mensen die binnenlopen in een boekhandel de schrijversnaam niet eens kunnen uitspreken wel? Wie het me uit kan leggen, mag het zeggen.
"Unschlagbar", trouwens, is een prachtig woord.

Nim(m)s Rad!
Tweede Pinksterdag. 8 graden, zwaarbewolkt, lichte bries uit het westen. Het is vandaag de tiende Rad-Erlebnistag, met als geinig motto Nim(m)s Rad! De provinciale weg tussen Rommersheim en Rittersdorf is over een afstand van 30 kilometer afgezet. Voor auto's, welteverstaan: de weg is van 10 tot 18 uur voor fietsers, wandelaars en skaters. Eén keer eerder fietste ik een stuk, twee jaar geleden. Op de stadsfiets. Toen was het 32 graden, dat is al snel 24 graden warmer dan vandaag. Nu wil ik -weer als training voor aankomend fietsweekend - het hele stuk fietsen. Schwarzbach ligt zo'n beetje in het midden, ik moet dus twee keer heen en weer. En ik moet me niet laten afleiden door de worst- en bierstalletjes onderweg, want "in den anliegenden zwölf Ortsgemeinden wird es ein buntes und vielfältiges Rahmenprogramm mit Musik, Animation und gutem Essen geben." Ik heb het geluk dat de fietshandelaar uit Bitburg pal om de hoek staat. Die helpt de hele dag gratis en voor niks fietsers die problemen hebben. Mijn probleem is dat ik zelf nieuwe remblokjes heb bevestigd op mijn racefiets. De voorremmen zijn prima, maar levensgevaarlijk natuurlijk: als je daalt en iets te hard in de voorremmen knijpt, sla je over de kop. De achterremmen heb ik niet goed kunnen krijgen: ik kan knijpen wat ik wil, de remmen blijven slippen.
Buurman Klaus kwam zojuist een kopje koffie drinken. Hij is de water- en elektriciteitsleverancier van dienst (Nimshuscheidermühle en Feuerscheid zijn om en om verantwoordelijk voor koek-en-zopie) Hij had alles rond en op orde en had nog geen zin om onder de douche te gaan. Dan komen mensen hier altijd kopjes koffie drinken, als ze nog geen zin hebben om onder de douche te gaan. Of ik nog niet op de fiets zat? Nee, zei ik, ik wacht tot de temperatuur wat stijgt en de zon gaat schijnen. In Bickendorf schijnt het het gezelligst te zijn, daar staat de blaaskapel langs de weg. In Lasel staat voormalig burgemeester Ernst Görgen met koek van het kerkkoor. En dan zijn er nog mensen die denken dat er nooit iets gebeurt in de Eifel.

Palmkool als siergroente enzo
Ik heb mezelf weer eens buitengesloten. In die zin dat ik in het oude huis niks te zoeken heb omdat dat is overgenomen door twee timmermannen, die de vloeren bedekt hebben met paardendekens en zo gaan beginnen met het eruit slopen van de oude, kunststof kozijnen in de gastenkamer en de keuken. Als die vervangen zijn door houten kozijnen, is er geen enkel raam meer dat van kunststof is gemaakt. Alles hout. Gelukkig ga ik over een klein uurtje boodschappen doen in Bitburg en ik zal proberen dat zo lang mogelijk te rekken en dat kan ik doen door dakdekker Rudi op de boerenmarkt te trakteren op koffie met taart.
Ik ben enorm tekeer gegaan in de tuin. Mijn rug doet zeer, mijn schouders doen zeer en ik ben 105 euro armer aan plantmateriaal. Nadat twee jaar geleden Bagger Peter die enorme fout maakte door het bouwgat voor de nieuwe aanbouw veel te groot te graven, heeft hij zo goed en kwaad als dat ging geprobeerd dat gat weer te vullen. Niet alleen met grond, zo ontdekte ik nu. Ook met asbest en plastic golfplaten, allerlei ijzer, hekwerken, rollen gaas en vooral ongelofelijk veel stenen en keien. De grond heeft twee jaar de tijd gehad in te klinken en overwoekerd te raken. En op die strook grond, zo'n 60 vierkante meter groot, wilde ik een soort baroktuin maken, met strakke plantvakken. Daarvan heb ik er nu vier klaar, gemaakt van betonnen opsluitbanden. 1,50x1,50. Ik ben domweg met de pikhouweel en ander grof materiaal aan het werk gegaan. Het viel achteraf alles mee, ik ben niet ontmoedigd geraakt. Drie van de vier vakken zijn al beplant, met buddleja's en deutzia's, een prachtige rododendron die ik van Anton Dautzenberg kreeg, vier rode bessenstruiken. Het vierde vak ga ik inzaaien met palmkool, die speciale soort boerenkool. En die hoef ik niet eens op te eten, het gaat mij meer om hoe het er uitziet. Het voordeel is dat ik niet alles hoefde te egaliseren, het is juist mooi dat niet alle vakken op gelijke hoogte liggen. Alleen is de grond nu op. Dat is voor het vervolg van het project wel even een aandachtspuntje.
Een project dat ik even stil ga leggen. Eerst - nu de IJsheiligen het land bijna uit zijn - de moestuin inzaaien en volgende week naar Nederland voor Jasper en zijn knecht. Er staan twee keer een uur radio gepland (Kunststof en Opium) en interviews met De Volkskrant en Boekblad. Dat is mooi. Ik heb er wel zin in, ik ben een beetje vergeten hoe het voelt als er een boek uitkomt.

Geld verdienen op zondag
Donderdag 5 mei. Vatertag en Hemelvaartsdag in één. Het is gewoon een donderdag en toch voelt het vanaf het opstaan al als zondag. Vreemd is dat toch. Komt ook door de twee groepjes wielrenners die ik de heuvel in de richting van Feuerscheid op zag rijden en de hoeveelheid motorrijders, waarvan minstens de helft met gele kentekenborden. Ik heb mezelf aangeleerd op zondag geen lawaai te maken, ik pas me aan. Iedereen hier gaat vandaag naar het kerkhof, plantjes zetten, de boel een beetje opruimen. Iedereen is katholiek. Het is vandaag een feest- en zondag, dan ga je niet met de kettingzaag het bos in. Gisteren vroeg in aan Christa of ik eigenlijk op zondag wel mocht wassen. Of eigenlijk: of ik die was dan ook buiten mocht hangen? Ja, dat mocht. En ik mag ook best wat lichte tuinwerkzaamheden doen, maar niet grasmaaien. Ik hoef me er niets van aan te trekken natuurlijk, ik ben een ongelovige. Maar ik doe het wel en het kost me niets, schaadt me ook niet.
Ik schreef een column voor Trouw met als titel Rasenmäherrennen en een column voor De Groene met als titel "Onbegrip en verwondering in vijf niet samenhangende punten". Ik heb mijn geld weer verdiend. Op zondag. Dat zal ook wel niet horen. Ik dacht dat het gemis van Jasper gebonden zou zijn aan een bepaalde tijd en dat blijkt niet zo te werken. Dat bleek natuurlijk al uit dit dingetje, maar ik ben stijfkoppig en schat zelfs de dingen die ik zelf opschrijf niet altijd op hun waarde of waarheid. Er zijn momenten waarop ik hem ineens zo knalhard mis, dat ik - als ik aan het lopen ben - stil moet blijven staan. Tuinmaat Han bleek nog een flink aantal foto's van hem gemaakt te hebben in de week dat hij in Haarlem logeerde. Eén daarvan gaat hierbij. Hij ziet niets meer, maar kun je dat zien? Ja, ik zie het. Verleden week waren Han en Trijntje hier, en Jet en Lure ook. Als je een beetje opgewonden 'Waar is Jasper?' roept naar Jet, gaat ze altijd nog op zoek naar hem. Ik pakte de urn uit het schrijntje, tilde de deksel eraf en liet haar snuffelen aan de plastic zak met bijna witte as. Ze blafte hard. Je zou bijna denken dat ze het begreep.
Ik ga straks een stuk fietsen op de racefiets. Over twee weken is hier een reünie van de schaats- en fietsclub. De groep is in drie delen opgesplitst: een deel bij Schneider aan de Bergstrasse 9, een deel bij Görgen aan de Untere Hardt 4 en een deel bij mij. Ik moet gaan trainen. Had allang moeten beginnen, weken geleden. Fietsen mag wel op zondag.

Station Delft #fail
Geloven jullie in tekens? In het 'lot' of het-had-zo-moeten-zijn? Ik nauwelijks, maar vanochtend gebeurde er iets waarvan ik na een half uurtje dacht: O, ja.
Ik zou om tien uur voor het NS-station in Delft opgepikt worden. Door een busje vol met honden, en een chauffeuse natuurlijk. Eén van die honden zou mijn speciale aandacht moeten hebben. Op spoor 10a op Amsterdam Centraal werd gemeld dat de trein naar Vlissingen vijf minuten vertraging had. Nou ja, dat kan. Maar het werden er tien. Toen kwam de trein binnenrijden en er stapten heel veel mensen in. Na nog eens vijf minuten begon de trein te rijden. De verkeerde kant op. Kort daarop riep een stem om dat we hartelijk welkom waren in de intercity naar Lelystad. 'Ik dacht dat ik op weg was naar Delft,' zei ik tegen een conducteur die langskwam. 'O, ja?' zei hij. Hij had waarschijnlijk geen idee dat zijn trein vol zat met mensen die onderweg waren naar Delft of Rotterdam of Vlissingen. Ik wond me niet eens op, meldde Delft via sms dat er iets niet helemaal goed ging. In Almere stapte ik uit, want ja: wat had ik in Lelystad te zoeken? Zowel op perron 4 als op perron 5 stond op de borden dat de treinen naar Vlissingen zouden rijden. Misschien stond op dat moment op álle borden op álle perrons op álle stations in heel Nederland wel dat de treinen naar Vlissingen zouden rijden.
En daar, op perron 4 van Almere Centrum, viel het me in dat het zo had moeten zijn. Dat het niet de bedoeling was dat ik in Delft zou aankomen. Buiten mijn macht, bekokstoofd door allerlei krachten, was ik in Almere beland, terwijl alles om mij heen schreeuwde dat alle treinen station Delft zouden aandoen. Het was inmiddels kwart voor tien. Om half elf was ik terug waar ik begonnen was. Ik had de Metro gelezen, ik had een flink deel van De Groene Amsterdammer gelezen en ik had nergens uitgecheckt. Toch werd er tien euro van mijn OV chipkaart afgeschreven zag ik bij het verlaten van Amsterdam CS. Inmiddels hadden Delft en ik elkaar proberen te bellen en waren er sms'jes verstuurd. In de tram tikte ik in dat ik 'treinen even beu' was en dat we maar moesten proberen tot een nieuwe afspraak te komen.
Nu heerst er stilte. Het regent en het is ijskoud. Overmorgen weer naar de Eifel. Die afspraak zou weleens een tijdje op zich kunnen laten wachten. Station Delft is gloednieuw trouwens, en zo te zien op foto's heel erg mooi.


Naar boven
nieuws
17 april 2014The Detour op shortlist Impac Award

» Archief
 Uitleg »