Google
www www.gerbrandsdingetje.nl
Home | Nieuws | Boeken | Optredens | Archief | To international visitors page To international visitors page To international visitors page

Weblog van Gerbrand Bakker

Regen, carnaval en onmin
Het is vreselijk weer. Zó vreselijk dat Jasper alleen naar buiten gaat om te poepen en pissen en ik als er werkelijk geen enkel houtblok meer in de bak naast de kachel ligt. De storm die voorspeld werd, is natuurlijk niet gekomen. Er is hier nooit storm. Jammer. Er is vandaag nog geen enkele carnavalswagen voorbijgekomen. Dat was de afgelopen dagen wel anders: met pompende bassen reden ze af en aan, het lawaai caramboleerde urenlang door berg en dal. Er wordt hier niet gebouwd voor één Umzug, er wordt gebouwd voor een tournee: zo veel mogelijk dorpen aan doen. Het schijnt dat de verklede mensen op de wagens op de plaats van bestemming pas de band met gezellige carnavalskrakers in de geluidsinstallatie stoppen.
Ik moet er een beetje om denken, wat betreft buurvrouw Hannelore. Ze heeft momenteel een vrouw te logeren die haar helpt. De Polen komen maar niet terug en een andere - mannelijke - hulp ondergaat een gebitsoperatie en is aansluitend carnaval aan het vieren in Keulen. Ze heeft die hulp nodig. Ze zit in een rolstoel en er moet voor vele dieren gezorgd worden. De vrouw die er nu is, kende ik nog niet. Ze loopt krom en heeft een hondje dat nog harder dan Jasper tekeergaat. Gisteren raakte ik Jasper kwijt in het bos. Gebeurt wel vaker. Gewoon rustig afwachten. Op een gegeven moment staat die vrouw voor de poort, capuchon op, duister gezicht. Jasper staat naast haar en haar eigen hondje kijkt nuffig maar volstrekt bedaard de andere kant op. Maar de honden gaan elkaar in elk geval niet te lijf. Mijn hond liep aan de andere kant van de weg, zei ze. Ja, dat kan gebeuren, zei ik. Je moet er een beetje om denken, zei ze. Ik verheugde me vooral om de vrede tussen beide honden. Dat zei ik ook. Maar ondertussen was de vrouw al aan het weglopen. De poort was nog steeds dicht, Jasper stond gehoorzaam aan de andere kant te wachten. Ik kan er niet tegen dat mensen plompverloren weglopen terwijl ik iets tegen ze zeg. 'Ich rede mit dir!' schreeuwde ik tegen de rug van de vrouw. Op zulke momenten verlies ik alle gevoel voor verhoudingen, en komt er geen 'Sie' of 'Ihnen' uit mijn mond. De vrouw monkelde iets, liep verder. Ik was razend. Ik begrijp het ook wel weer, later. Buurvrouw Hannelore en zij hebben natuurlijk over mij en Jasper gepraat, en ik begrijp wel dat ik de böser Mann ben, die weigert 50 euro te dokken voor kattenvoer of brood met mineralen voor de geiten, die zijn hond 'laat' poepen op het gras langs de weg waar zij af en toe haar geiten weidt (wat hij trouwens nooit doet).
Nog weer later denk ik: zit ik hier niet een beetje te lang al alleen? Word ik een zonderlinge Einzelgänger? Een mompelende oudere man, die Hollander met die rothond? En dan is het geloof ik tijd om maar weer eens naar Amsterdam te trekken.

5 februari
Nevel. Dus windstil. Mooi hoe verschillende weersgesteldheden altijd samen optreden. Het is heel rustig op het vogelvoederstation, gaan die vogels nu al naar elkaar zitten loeren? In het bos wordt in elk geval gefloten en geflirt alsof het mei is. De sneeuwklokjes beginnen te bloeien en elke dag zijn de winterakonieten groter en geler dan de dag ervoor. Ik geloof dat de vorstschade dit jaar beperkt is gebleken, al weet ik dat over een paar maanden pas echt, dan ook zal ik zien of de stekken die ik in de grond pootte van de vlinderstruik van buurman Klaus en de kweepeer van Walter Graf wortels hebben gekregen. Ik kan erg ongedurig zijn begin februari, na een korte Wintereinbruch. Het lijkt lente, maar de winter duurt nog lang.
Elektricien Lothar stopte gisteren toen hij me in de tuin zag lopen met Jasper. Hij had griep, de hele week al, en dit weekend is het carnaval. Dat was lastig, maar hij ging het zondag en maandag toch maar proberen. Hoe alles functioneerde in de badkamer? 'Prima,' zei ik. 'De voeten zijn warm, al springt de afzuiginstallatie op de meest idiote momenten aan.' Hij beloofde komende week te komen kijken. Zijn oog viel op de berg bouwafval. 'Die moeten we ook nog wegwerken,' zei hij. 'Ik kom wel met een kar, dan scheppen we die troep er samen op, een container is veel te duur.' Ik mag Lothar erg graag, al snap ik niet precies waarom hij zo behulpzaam is. Ik weet ook nooit precies vanaf welk moment iemand een vriend is, of aan het worden is. Hij bied aan me te helpen zoals Tuinmaat Han - een echte vriend - me helpt.
Wie in elk geval geen vriendin is, nooit worden zal ook, is buurvrouw Hannelore. 'Ich muss Ihnen etwas sagen.' Als ik dat uit haar mond hoor, weet ik al hoe laat het is. Nu had Jasper weer brood voor de geiten opgevreten, waar ze 'mineralen' in gedaan had. 'Ik krijg vijftig euro van u,' zei ze. 'Dat lijkt mij niet,' zei ik. 'Lijkt u dat niet?' zei ze. 'Nee, dat lijkt me niet,' hield ik vol. Ik weet namelijk sinds kort uit zeer betrouwbare bron dat het voer voor haar aanloopkatten betaald wordt door de lokale dierenbescherming, en daarvoor heb ik haar uit eigen beweging ooit twintig euro gegeven. Pure winst dus, voor haar. En waarom zet ze dat brood vol mineralen niet áchter het hek, ín de geitenweide? Zo simpel is het, dan kan Jasper er niet bij. Komt nog bij dat de katten die zij lokt met haar smerige voer - nat brood zit er bij, bah - op míjn zolder de nacht doorbrengen, daar soms zelfs keihard liggen te snurken. Ik ga maar eens googelen op 'fahrender Richter'.

De Uren
Van de week stond er een vrachtwagen voor mijn huis, het was een uur of zeven 's avonds. Ik keek uit het raam om te zien wat er aan de hand was. Er stond een man bij de vrachtwagen, hij zwaaide met zijn mobiele telefoon, dat kon ik zien omdat het ding licht gaf. Ik meende ook 'Mister Bekker!' te horen. Ik naar buiten. 'Are you mister Bekker?' vroeg de man. Het was een buitenlander, hij kon blijkbaar geen Duits. 'Zeker,' zei ik. Hij overhandigde me bij de poort een pakket, ik moest tekenen. Toen pas zag ik dat de vrachtwagen een Fed-Ex-busje was. Wat is dit nou weer? dacht ik toen ik weer naar binnen ging. Ik laat zulke pakketten eerst dicht en ga andere dingen doen. De volgende ochtend zag ik het weer liggen. Het Privédomein-manuscript met op- en aanmerkingen van de persklaarmaakster.
Gadverdamme.
De rest van de week was ik als een bezetene bezig in de gastenkamer. Ik maakte een soort Piet Hein Eek-wandje van sloophout. Dat vereiste heel wat passen en meten, boren en schroeven. En drogen: ik kreeg van dakdekker Rudi een partij oude dakplanken, zo her en der nog met het teerpapier eraan, en die droogde ik met behulp van de elektrische blaaskachel. Gisteravond was het eindelijk klaar, ik bevestigde er de oude melkglazen lamp uit de gesloopte badkamer tegenaan. Die is gepromoveerd van plafondlamp naar wandlamp, ik werkte zelfs het snoer weg achter de planken. Het is ongehoord mooi geworden, zo samen met de wandjes van leem. Nooit zal ik meer last hebben van bezoek, die blijven gezellig in dat prachtige kamertje, zeker als ik er binnenkort nog een fijn elektrisch kacheltje in aanbreng.
Ik begrijp het wel. Ik snap heel goed waarom ik de hele week van 's ochtends vroeg tot 's avonds aan het klussen ben. Dat manuscript. Op bladzijde 1 zit zelfs al een koffiekring. Maar vandaag is het zondag en ik kan het echt niet langer uitstellen. Ik móet er doorheen. Maar ik ben klaar, vind ik. Ik kijk op Netflix naar The Hours, raak daar enorm door aangegrepen, wat een prachtige film is dat, en ik wil zélf ook weer eens iets, misschien wel iets wat ook ooit tot een prachtige film gemaakt kan worden, ik ben aan het broeden, ik merk het, ik loop volkomen gedachteloos en hummend achter Jasper aan, ben stomverbaasd als ik na anderhalf uur bij de voordeur aankom en hij staat naast me. En dan komt dit. Nu al een soort van 'oud brood' en ik móet er doorheen.
En ondertussen hopen de Ierse boeken zich op, soms brengt de postbode me twee keer in de week een dikke luchtbubbelenvelop met vijf boeken. Ik kan prima Engels lezen, maar het gaat wel langzamer dan een Nederlands boek. En dan moet ik er nog iets van vinden ook...

De voortgang der dingen
Sneeuw en vorst verdwenen met nevel. Gisteren mist, vandaag weer mist. Als dat gebeurt, zei Dakdekker Rudi, komt de sneeuw weer terug. 'Oude boerenwijsheid'. Waarom rijmt het dan niet? vroeg ik. Oude boerenwijsheden rijmen altijd. "Een kring om de maan zal nog wel gaan, een kring om de zon, daar huilen vrouw en kinderen om." Rudi keek me verbijsterd aan (ik kreeg het in het Duits niet rijmend). 'Dat is precies andersom!' zei hij. Welnee, zei ik. Jawel, zei hij. Zo zie je maar: oude boerenwijsheden verschillen van land tot land, zelfs al grenzen die twee landen aan elkaar.
We waren onderweg naar Bermes in Niederprüm. Daar lagen zes zakken Lehmputz klaar, besteld door Werner Rings uit Nimshuscheid. De hoek die is ontstaan in de gastenkamer door de bouw van de nieuwe badkamer krijgt leem op de wanden. Leem schijnt te blijven ademen, dat is goed in een tamelijk vochtige ruimte. 'Gesund,' was dan ook het eerste wat de mevrouw achter de balie van Bermes zei. Die gezondheid kostte me wel 161 euro want leem is duur. Op de afbeelding de toestand nu, met een beetje geluk ziet het er morgen al heel anders uit.
Als dit huis in Nederland had gestaan, was het inmiddels zo'n 50.000 euro in waarde gestegen vanwege alle verbeteringen en vernieuwingen. Nu zal het misschien iets meer waard zijn dan wat ik ervoor betaald heb. Het blijft de Eifel. Gelukkig denk ik niet zo, zie ik eigenlijk alleen de voordelen van een steeds beter huis, en ik heb er plezier van. Je hoeft niet altijd in geld te denken. Daarom heb ik ook meteen nieuwe ramen besteld voor de keuken en de gastenkamer. Houten vensters in plaats van het witte kunststof dat nu de ruiten bij elkaar houdt. Dan zal ook al het houtwerk groen zijn aan de buitenkant. Ik bestelde de vensters vooral zodat ik in de gastenkamer altijd luchten kan. Dat kan nu niet echt, het is een groot, zwaar raam dat meteen veel te ver open moet. Ook is het lekker om weer eens wat te klussen. Ik schilderde gisteren het gastenkamerplafond opnieuw met zijdelatex en afgelopen week vernielde ik een houten tafel die ik voor de woonkamer gemaakt had. Het ding was scheluw getrokken, dat ergerde me. Daarna bouwde ik hem opnieuw en nu is het een prima, stevige, rechte tafel. Meubelmaker ben je niet in één klap, daar is oefening voor nodig.
Verder lees ik me suf. Er komt regelmatig een zending boeken uit Ierland. Eén ding heb ik al geleerd: de uitspraak You can't judge a book by the cover is pertinent onwaar. Een boeketreeksachtig omslag weerspiegelt altijd de inhoud.

Nieuwe sport
Aangezien BVN om duistere redenen steeds op zwart staat, met onderin beeld kein Signal, terwijl verder alles haarscherp in HD doorkomt, zó scherp dat het soms is alsof ik ín een Tatort beland ben, kijk ik nauwelijks Nederlandse tv meer. Al drie keer heb ik de automatische Satellitensuchdurchlauf uitgevoerd, en steeds verschijnt dat zwarte BVN-beeld op een andere plek (inmiddels is de zender beland op 1255), waar hij het even doet, en ik erop vertrouw dat die nieuwe plek de juiste plek is, maar na een minuut of vijf is het weer gedaan. Klaar.
Als je in een ander land woont, moet je domweg omschakelen. Vorig weekend kreeg ik de eerste dag van de EK schaatsen in Minsk door uit Witrusland zelf, via de een of andere livestream op de laptop. Ik verstond natuurlijk niks van het commentaar, maar dat was ergens wel lekker rustig. Ze doen in het (Wit)Russisch aan verbuigingen in de naam, af en toe hoorde ik dat ze het over 'Sven Kramera' hadden. De tweede dag lukte dat niet meer, hoe zoiets dan kan snap ik niet. Toen ben ik maar een boek gaan lezen. Nu weet ik wat ik moet doen: ik moet niet langer naar schaatsen willen kijken. Schaatsen is in Duitsland als korfbal in Nederland: heel misschien krijg je eens in de maand vijf minuten te zien. Hier is het het hele weekend lang wintersportweekend. Langlaufen, biatlon, bobsleeën. Maar vooral schansspringen. Dat is hier de grootste sport. Dit weekend is het wereldkampioenschap skivliegen en daarvoor wordt alles uit de kast getrokken. Ik ging gisteren op tijd met Jasper aan de loop om bij thuiskomst de vierde doorgang te kunnen bekijken. Er was al gigantisch ver gesprongen, meer dan 230 meter, waarbij de springers soms wel 8 seconden door de lucht vliegen. Het ging sneeuwen toen ik zat, de kachel in de woonkamer brandde. 'Wie maakt ons wat, Jasper?' zei ik innig tevreden tegen de hond. En toen gelastte de organisatie de vierde doorgang af! Dat voelde voor mij al bijna als niet naar het EK schaatsen kunnen kijken. Enorme frustratie omdat je weet dat er geschaatst wordt en jij kunt er niet bij.
Maar vandaag, zondag, is de landenwedstrijd. Die kunnen ze niet afgelasten lijkt mij. Duitsland maakt een kans. De beste Duitser in de individuele wedstrijd was Severin Freund, die werd 6e. Richard Freitag werd 8e en Andreas Wellinger 14e. De Sloveen Peter Prevc is heer en meester, hij won ook al de Vierschansentournee. Andere Slovenen werden 9e, 10e en 12e. De Noren eindigden op de plekken 2, 4 en 7. Van de Japanners is niets te verwachten, Noriaki Kasai (43 jaar oud) werd weliswaar 5e en zette op de eerste dag een nieuw schansrecord neer, maar de tweede Japanner werd slechts 31e.

De vraag is nu, ben ik voor Duitsland? Het antwoord is nee. Er overkomt me hier wat me in juni overkomt als ik op de BBC naar Wimbledon kijk. Dan zijn die Britten zó ongehoord en schaamteloos patriottistisch dat ik Andy Murray stilletjes steeds zit te verwensen en ik juich als hij de halve finale niet haalt. De Duitsers zijn veel minder erg dan de Britten, maar toch ben ik voor de Noren. Voor Gangnes en Forfang en Fannemel. Gangnes - zie afbeelding - heeft tandjes, zoals andere mannen of jongens volgens Gerard Reve 'oortjes' hebben. Ook spreekt hij heel aandoenlijk Engels, iets wat ik éven kan horen voor de een of andere Duitser hem live begint na te synchroniseren.

Duitse vuilnisperikelen
Hier in de Eifel heb ik niet een handige ondergrondse vuilcontainer voor de deur zoals in Amsterdam. Daar kan ik als ik wil op elk gewenst moment mijn rotzooi kwijt. Hier heb ik een graue Tonne en gelbe Säcke. Naast het normale keukenafval kan ik in die ton ook vreemde dingen kwijt, zoals oude wc-stortbakken. Vorige week werd de ton geleegd, dat gebeurt eens in de twee weken, maar nu vanwege de feestdagen was het al drie weken geleden. Hij zat propvol. Ik zag het gebeuren, ik zag ook een vuilnisman in de ton kijken nadat het grijpmechanisme hem weer op de grond gezet had. Hij stak zelfs zijn hand er nog even in. Toen ik ging kijken, zat de plastic stortbak er nog in. Godverdomme. Niet nog even een keer extra die ton optillen en omkiepen. Per Entsorgung betaal ik 1,25. Dat is prima, die bedragjes opgeteld betekenen dat ik per jaar ongeveer 25 à 30 euro betaal voor het vuilnis. Maar nu zat ik met een zak vuilnis in de Hauswirtschaftsraum én die stortbak en een zak in de vuilnisemmer. Soms is het krap, één ton in de twee weken.
Ik ging dus eens beter het afval scheiden. In de gele zakken (die al stukgaan als je er tegenaan blaast) komt verpakkingsmateriaal. Bijna alles is verpakkingsmateriaal: volle gele zakken, halflege ton. Maar die gele zakken kun je nergens kopen, die moet je ophalen bij speciale punten in Bitburg of Prüm. Ver weg. Wat je ook kunt doen is het Entsorgungsfahrzeug in de gaten houden. Als ze voorrijden snel naar buiten en de vuilnismannen om een nieuwe rol zakken vragen. Vanochtend had ik voor de zekerheid ook nog een briefje op de poort gehangen, waarin ik vroeg om 'gelbe Sacken'. Helemaal verkeerd gespeld dus. Ik zag ze komen. De zak in de wagen en de man in het oranje pak stapte weer op zijn treeplank. Wacht eens even, dacht ik. Ik rende naar buiten en gebaarde wild. De oranje man zei iets, wat ik niet verstond. Ik gebaarde nog eens. De wagen reed weg. Godverdomme.
Net toen reed dakdekker Rudi voor, om te zeggen dat we morgenochtend om half 10 boodschappen gaan doen. 'Die hufters rijden gewoon door!' zei ik. Hij bekeek mijn briefje, zei niets over de foute spelling. 'Gaan we ook naar de HELA?' vroeg ik verwachtingsvol. Als jij naar de HELA wilt, gaan we naar de HELA, zei dakdekker Rudi. Dat is mooi, want ik heb pluggen nodig en een houten lat en Bosch hondenvoer, smaak Geflügel & Dinkel. Helaas hebben ze daar geen gelbe Säcke, dus ik zit een tijdje met een vuilnisprobleem.


Naar boven
nieuws
17 april 2014The Detour op shortlist Impac Award

» Archief
 Uitleg »