Google
www www.gerbrandsdingetje.nl
Home | Nieuws | Boeken | Optredens | Archief | To international visitors page To international visitors page To international visitors page

Weblog van Gerbrand Bakker

Rothko
Ik was vanmiddag in het Gemeentemuseum in Den Haag, samen met mijn moeder, vader en ex-schoonzus. Ik neem aan dat je er over de hoofden kon lopen omdat de Rothko-tentoonstelling maanden geleden onderwerp van gesprek was bij DWDD. Dat programma verpest werkelijk alles. Mijn moeder zei na een tijdje: 'Dit is een mooi gebouw, hoor.' Ja, dat was ik met haar eens, het is een ontzettend mooi gebouw. Maar ik had nogal last van al die mensen, ik zag alleen maar mensen. Al die mensen stonden ook maar steeds voor al die schilderijen van Rothko, die mij - zo stond ergens op een muur - een gevoel moesten geven alsof ik erin ondergedompeld kon worden, alsof het een religieuze ervaring was. Het waren vooral grote, donkere werken en ze heetten 'No Title' of 'Number 6 (?)' Er was één doek waarvan ik me kon voorstellen dat ik er wel iets in zou kunnen zien, als ik alleen was geweest, als er niet twee mensen in stille contemplatie doodstil voor hadden gezeten. Ik werd gedwongen naar die mensen te kijken, het leidde af. 'Wat kost een Rothko eigenlijk?' vroeg ik aan een suppoost. 'O,' zei hij achteloos, wijzend op de volledig onbeschermde werken, 'de duurste was 80 miljoen euro.'
We waren er best lang, zagen ook allerlei andere dingen, onder andere 'erotisch aandoende vormen' van Hans Hovy, waar ik een detailfoto van nam, zie hierboven. Ik meen dat de vormen van zeepsteen waren. En toen gingen we lunchen, zo rond half 4. Dat deden we in de buurt van de plek waar de auto geparkeerd stond. 'Waarom bouwen ze hier geen parkeergarage?!' had mijn ex-schoonzus gezegd. 'Ze kunnen de boel toch wel een beetje faciliteren?' De lunch was erg lekker, daar was iedereen het over eens., we namen allemaal nog een koffietje. Onderweg terug reden we lang de Eikenhorstlaan, en we keken alle vier verlangend naar rechts, maar we zagen niets. Geen koning, geen koningin, geen prinsesjes. Het was een zeer geslaagde dag.

Onder de Maan
Mijn Spaanse uitgever El Rayo Verde heeft Boven in sub-licentie doorverkocht aan een Argentijnse uitgeverij, Bajo la Luna. Daar hebben ze er een nieuw omslag voor gemaakt, dat is hiernaast te zien. Ik vind dat één van de mooiste omslagen die er van het boek gemaakt zijn. Ik wil die hebben! Zoals ik van alle buitenlandse uitgaven twee exemplaren in mijn boekenkast heb. ( Nou ja, een hufterige Noorse uitgever stuurde er maar één en dat was het laatste wat uit het noorden vernomen is). Die boeken zijn het enige tastbare dat ik hebben kan, het maakt me geen ruk uit of er dan ook maar één exemplaar verkocht wordt in Argentinië, of Kroatië of waar dan ook. Die exemplaren, daar sta ik op, dat is het minste. Ik mailde ze al een paar keer. Geen enkel antwoord. Laura Huerga van El Rayo Verde uit Barcelona mailde ook meermaals en zij meldde op een bepaald moment dat er boeken aan kwamen (zij wacht nog steeds op geld, het zijn dus zeer onbetrouwbare lui). Laat me niet lachen. Vandaag heb ik ze een DM'etje gestuurd via Twitter, nog steeds tamelijk vriendelijk, dat kon omdat iemand in dat land een recensie geschreven had en die op Twitter had geplaatst met het twitteraccount van de uitgeverij erbij.
Ik kan me over zoiets zo vreselijk opwinden. Ik heb goddomme dat boek geschreven en het maakt mij niks uit over hoe veel schijven het uiteindelijk in Argentinië terechtgekomen is. Ik ben en blijf de schrijver, zal nooit enig geld zien, dat weet ik nu al, het minste en eenvoudigste wat je dan kunt doen is toch zeker twee luizige exemplaren over de Oceaan sturen?! Dus: vanaf morgen zal ik elke godverdomse dag een DM'etje of zelfs een openbare tweet sturen tot ik eindelijk die twee boeken in huis heb. Zijn ze helemaal besodeflikkerd daar in Argentinië?
Sinds eergisteren heeft een broeierige woede zich van mij meester gemaakt. Ik weet nog niet waarom, mogelijk de terugkeer naar de hoofdstad van Nederland, terwijl ik eigenlijk veel liever in de Eifel was gebleven. Maar het kan net zo goed iets anders zijn.

Sneeuw, zieltogend
Ik doe hier aan cactussen, of cacti. Nooit eerder heb ik die gehad, maar ik ging er vanuit dat eventuele planten hier het lange tijd zonder water zouden moeten stellen. Dus cactussen en één grote Clivia, die kan ook wel wat hebben. Inmiddels is gebleken dat die cactussen in Amsterdam hadden moeten staan. Ik hoop altijd maar dat het oog van de buurvrouw die de post uit mijn bus haalt zo nu en dan valt op wat er in daar nog aan planten staat. Ik ben zelfs begonnen cactussen te kweken. Dat gaat heel eenvoudig: je koopt speciale cactusaarde, plukt allerlei uitgroeisels van de te stekken cactus af en draait die in de aarde. Wat ik mooi vind aan cactussen is dat ze zo strak zijn, zo duidelijk omlijnd, zo netjes ergens. Nooit zal hier een kamerpalm staan, zo'n ding verpest de hele ruimte.
Het weer is helemaal omgeslagen. Het is 7 °C en de sneeuw die er nog ligt, zieltoogt. Jasper kan er weer flink op uit. Vanochtend waren we op de heuvel boven Nimshuscheidermühle en daar waaide het heel hard, wat ongewoon is voor hier. De Nims is een machtige rivier geworden, als een beek in de Alpen. Als ik Jasper er vanaf de brug in zou gooien, heeft-ie geen schijn van kans. Maar ik gooi Jasper niet van de brug af. Ik ben met succes hem aan het trainen om niet steeds middenin de nacht op bed te kruipen. Door de slaapkamerdeur dicht te doen. Dan krijgen we op willekeurige tijdstippen gepiep en gekrabbel, maar met een streng 'Nee' houdt dat al snel op. Afgelopen nacht is hij zelfs weer beneden in zijn mand gaan liggen. Ik denk veel na over de hond, ik ben over hem aan het schrijven. Niet zoals hier in snippers, maar wezenlijk. Na een kort Worst-uitstapje heb ik deel 6 van Het Bureau van de plank genomen. Ik lees hier veel meer dan in Amsterdam. Hier kan ik het, gewoon overdag.

Modern Agriculture
Sinds gisteravond eet ik weer warm. Dat lukte daarvoor nog niet. Zo'n buikgriep moet even betijen, lijkt wel. Als ik met Jasper op pad ging, was ik halverwege alle heuvels al bekaf. Het gaf me wel de tijd om wat aanpassingen en verbeteringen binnenshuis aan te brengen. Ik heb nu het gevoel dat de woonkamer eindelijk écht is ingewoond, door er overdag te stoken, naar Buitenhof te kijken op BVN en te lezen op de loveseat. Meestal lees ik op het dagbed in de schrijfkamer. Deel 5 van Het Bureau zit er bijna op. En ik heb gezogen. De nieuwe Miele die ik op oudjaarsdag kocht doet het geweldig en heeft allerlei handige mondjes voor verschillende doeleinden.
Ondertussen is er weer meer sneeuw bijgevallen en heeft het afwisselend gedooid en gevroren waardoor de sneeuw scherp is geworden, verijsd. Jasper weigert op die verijsde sneeuw te lopen, wat de loopmogelijkheden nogal inperkt: alles moet over de weg, waar je trouwens ook af en toe onderuit gaat door ijzel en opvriezing. Dus zojuist liet ik hem vol vertrouwen samen met mezelf uit de voordeur om naar de aanbouw te lopen. Weg. Dan ineens heeft die Jammerlappen (dat zei Klaus vanochtend toen ik vertelde over zijn poezelige pootjes) nergens last van. Hij rent iets minder snel weg, dat dan weer wel, en hij laat zich zoals gebruikelijk door geen enkel commando terugroepen. Gelukkig zijn er in dit jaargetijde geen motorrijders. Maar wel auto's en vrachtwagen en vijandige buurhonden en reeën.
Gisteren kwamen de Sternsinger al, twee dagen te vroeg! Ik was net op tijd thuis. Ze zongen hun liedje, plakten een zwart strookje op de deurpost, schreven er 20*C*M*B*15 op en ik gaf geld, dit jaar voor een scholenproject op de Filipijnen. 'Ha lecker,' zei ik, 'jetzt sind wir wieder ein ganzes Jahr beschützt vor... na ja, für Alles, oder?' Jazeker, verzekerde de vader die de zangertjes begeleidde.
Bijgaande foto maakte ik net op de hoogste heuvel in de buurt, boven Nimshuscheid. Ik zet 'm zo op Instagram en dan gaat-ie Modern Agriculture heten.

Emmer
Gisteren hondsberoerd. Ik verdenk een foute oliebol of peperkoek. En er was dus bezoek. Ik zat op de plee met mijn broek omlaag met een emmer tussen mijn benen, het zweet gutste van mijn hoofd. Eén van de kindjes trok de deur omhoog en zei: 'Wat is er, Gerbrand?' Ik kon alleen maar zeggen: 'Ga weg!' Later bleek dat haar vader gretig had verteld dat ik aan het overgeven was en dat kon ze toch echt niet laten passeren, zoiets is té interessant. Daarna ben ik op bed gaan liggen en eigenlijk kwam ik daar pas vanochtend om half negen weer af. Ik weet dus niet wie Garmisch-Partenkirchen heeft gewonnen. Het bezoek had alles draaiend gehouden, de hond uitgelaten, eten gekookt, kachels bijgevuld. Prima. Ik kan me de tijd niet heugen waarin ik zo half bewusteloos heb liggen slapen, wakker worden, denken: waar ben ik en hoe laat is het, en dan weer wegzakken. Ergens wel lekker, vooral als je je iets beter begint te voelen. Helemaal weg, ongestraft afwezig, daas.
Het is hier nu een grote smeerboel buiten, het vriest niet meer, de sneeuw smelt. Overal nattigheid en prut. Ik at een paar crackers. Op oudjaarsdag heb ik een nieuwe stofzuiger gekocht, een Miele, de duurste die ik in de betreffende winkel kon vinden, en dan nog gaf dat niet echt een deuk in mijn knip. De stofzuiger die ik voor hier had gekocht, was veels te goedkoop, en dus nu al stuk. Er is niets zo erg als een stofzuiger die enorm veel lawaai maakt en zijn werk niet doet. Ik heb de nieuwe nog niet uitgeprobeerd, dat moment van genot stel ik nog even uit.
Ik heb weer iets nieuws ontdekt over Jasper. Er was hier een kruipertje, waar hij meer geduld mee had dan voor de driejarige, omdat de laatste steeds maar hem zat te tergen, grenzen opzocht. Maar op een bepaald moment zat het kruipertje met zijn handjes aan zijn mand en dat ging te ver. Hij geeft dan een volkomen nieuw geluid, een soort 'Ieuw!', waarmee hij maar wil zeggen: nu is de grens bereikt. Wel fijn dat hij niet meteen om zich heen begint te bijten. Hij heeft eerder de neiging dan maar naar boven te verdwijnen. Het bezoek is inmiddels halverwege Amsterdam. Ik ga een column schrijven voor Trouw.

Nicky
Sneeuw. Met één dag stralende zon, afgelopen zondag. Momenteel is het twee graden boven nul, drupt het water, maar vannacht gaat het weer vriezen en morgen overdag zal het rond het vriespunt zijn. Nooit geweten (of beter: nooit op gelet?) dat bomen omvallen door sneeuw. Vooral sparren, dat zijn nogal domme opportunistische bomen die zeer ondiep wortelen om zo snel mogelijk omhoog te kunnen, maar toch ook oude wilgen en hazelaars. Overal vinden Jasper en ik op ons pad obstakels. Het kerstbezoek is weg - met enige moeite: ze moesten met een taxi helemaal naar Gerolstein omdat er op de Bahnstrecke Trier - Gerolstein nogal wat van die domme sparren lagen. Het Sylvester-bezoek zal zo rond half zes arriveren, of veel later, geen flauw idee hoe het is onderweg. Er staat een brood te rijzen, de rode wijn antichambreert. Bij dit bezoek zijn kleine mensjes van 1 en 4 jaar oud, ik hoop voor ze dat hun ouders een slee in de kofferbak hebben, de weide achter mijn huis is maagdelijk wit en onbetreden en niet héél erg steil.
Jasper vindt de sneeuw geweldig. Ik had een beetje vrees, dacht dat zo'n Grieks beest niks zou moeten hebben van koude poten. En hij is zo dun en kortharig. Ik moet die dunte goed in de gaten houden, veel meer kan er niet af. Morgen krijgt hij nog twee ontwormingspillen om eventuele eitjes te doden. Maar hij vreet prima, is zeer levendig en piept nooit. Diep zuchten, dat doet hij, vanaf de andere kant van de houtkachel hier in de schrijfruimte. Tevreden zuchten. Hij weet nog niet wat hem de komende dagen boven het hoofd hangt, al die graaiende kinderhandjes.
Afgelopen zaterdag scharrelde er ineens een jonge flatcoated retriever in de tuin. Ik ging kijken of er een baasje te zien was. Geen baasje. Hij wilde erg graag naar binnen. Hij droeg een felgeel hesje met grote hondenpoten erop. Hij vrat een handvol brokken zo snel weg dat hij onmiddellijk overgeven moest. Ik kreeg tot mijn verbazing Jasper (zo'n retriever is toch een soort labrador) rustig. Ik belde op, op zijn halsband stond een nummer. De Duitser aan de andere kant van de lijn was niet eens verbaasd, het was of hij heel bedaard op mijn telefoontje had zitten wachten. Een kwartier later reed hij voor in een landrover. Een jager, hij droeg een feloranje hesje. 'Ach, Nicky, Nicky,' riep hij. Nicky. Zeven maanden oud. Als er niemand had opgenomen had ik hem gehouden. Er is toch altijd dat ondeelbare moment waarin je denkt: ik bel gewoon niet op, wat niet weet, wat niet deert.
Vanochtend was Jasper erg gespitst op de strooiwagen, zie afbeelding.


Naar boven
nieuws
17 april 2014The Detour op shortlist Impac Award

» Archief
 Uitleg »