Google
www www.gerbrandsdingetje.nl
Home | Nieuws | Boeken | Optredens | Archief | To international visitors page To international visitors page To international visitors page

Weblog van Gerbrand Bakker

Wijzonol Grachtengroen - Jasper 60
Gisteren liep ik met Jasper het land achter de boerderij in. We waren in de schuur geweest, waar schoonzus de kippen voerde. Jasper vrat vol overgave van gemorst kippenvoer. Kort ervoor was ik met mijn zus en neefje in het woonhuis, dat wordt verbouwd. "Mochten jullie daar naar binnen?" vroeg schoonzus - die daar dus woont. Ja, vonden wij, want jij was er niet, en bovendien wist iedereen waar de sleutel hing. Het ging over vakantie en dit en dat en Jasper piste tegen een strobaal en langzaam rommelden we weg van het gesprek, en liepen door de dorsdeuren naar buiten. Sinds Juni is de schuur voor mij een vreemde, mysterieuze plek die los van me staat, die ik tot een andere wereld heb gemaakt, maar tegelijkertijd is het de plek waar ik in werkelijkheid van de ladder achterover op mijn kop op het beton gevallen ben, en allerlei andere dingen. Kortom: ik vind het daar raar, weet nooit zo goed of ik er zo hard mogelijk van weg moet rennen of juist heel lang blijven wil.
We staken de denkbeeldige lijn over waar afgelopen kerst nog de stroomdraad was geweest, en bij Jasper merkte ik geen enkele aarzeling. Er vlogen bruine kiekendieven en de brede sloot moest nodig geschoond. Mijn broer is geen boer meer, feitelijk, dus het land staat vol aardappelen van andere boeren, met zo her en der nog een stuk grasland. We liepen bijna tot aan het Bosman-molentje, Jasper vond het er geweldig, vooral de met biezen en lisdodde (=rietsigaren) dichtgeslibde slootjes. Maar ook dat Bosman-molentje is tegenwoordig raar, onwerkelijk, zeker na dat tv-programma van Benali. Ik zag vanuit de verte dat de wieken als een razende ronddraaiden. Nog steeds niet stuk, na jaren en jaren van verwaarlozing. Daar kwam nog bij dat ik aanvoelde dat mijn vader in de woonkamer klaar zat om met me naar een winkel in Wieringerwerf te rijden waar tuinspullen te koop zijn, en ik ken mijn vader: die zit dan ook werkelijk klaar en in de startblokken en waag het niet om dan in zijn ogen te laat binnen te komen. Om het helemaal af te maken liet ik Jasper over de betonplaten in de richting van de ligboxenstal lopen. En toen was het ineens weer klaar: hij bleef stokstijf staan en wenste niet verder, iets wat hij een paar uur later in de voortuin van mijn ouders nog eens deed, op weg naar de auto. Ergens in dat koppie van hem zit dus nog dat schrikdraad. Ik kocht een gietijzeren schoffel (zonder stok), een grasschaar, een pak slakkenkorrels (biologisch!) en een pot Wijzonol Grachtengroen. Mijn vader kocht boerenkoolplantjes. Jasper hing rond op de afdeling DIEREN.

"Jasper ging vanochtend spuitjes halen" - Jasper 59
Jasper ging vanochtend spuitjes halen. Als dat niet een prachtige eerste zin van een gedicht is. Maar dat is het niet, het is echt waar. Baasje liep stikzenuwachtig achter de hond aan, baasje was zelfs een beetje misselijk. Baasje was opgestaan met pijn in zijn rug, hij dacht: ik moet eigenlijk zelf een spuitje. En dan ook graag een langwerkend spuitje erbij tegen woede, die heeft namelijk nogal de kop opgestoken vanaf het moment dat er helemaal geen Citalopram© meer ingenomen wordt. Bij weging bleek Jasper 21,2 kilo te wegen. "Vette hond," zei baasje. "Jij gaat vanaf vandaag op dieet." Onmiddellijk daarna vrat de hond ettelijke lekkertjes om hem gunstig te stemmen. Hij was erg blij, daar in de behandelkamer. Baasje dacht: wacht maar af. Hepatitis, hondenziekte, Parvo, ziekte van Weil (2x) en Rabies. Nou, hij deed het aardig, baasje hoefde hem niet vast te houden. Wel zei de dierenarts dat Jasper zeer kleinzerig was. En daarna stopte ze nog een dikke pil in zijn bek om hem te ontwormen, hop nog eens € 7,41 op de rekening. Jasper voerde een klein angstbeetje uit op de dierenarts. Dat betekent: met opgetrokken lippen bijten in de lucht, niet in de hand.
Baasje wilde dus ook wel een spuitje, maar dan bij de mensenarts. Die is echter op vakantie en een waarnemer is er niet. Ja, die is er wel, maar dan moet je op sterven liggen. "Nou," zei ik, "dan zien jullie me ergens in september wel." Eigenlijk wilde ik er achteraan iets als "Nou ja, als ik dan nog in staat ben om..." zeggen, maar dat slikte ik net op tijd in. Baasje zweeft een beetje op het moment. Tussen allerlei beslissingen in. Baasje is in gedachten Amsterdamse meubels en boeken aan het neerzetten in Schwarzbach; gretig rekent hij uit dat hij zo'n 800 euro per maand kan besparen. Baasje denkt soms: wat moet ik de rest van mijn leven nou doen? Nou ja, in elk geval voor die hond zorgen en over een maand groenten uit eigen tuin eten, als de slakken er tenminste met hun gulzige vieze mondjes afblijven... De leesbril ligt klaar in de schrijfruimte, de kachel is aangesloten.

Amsterdam
Gisteravond zaten er twee dames bij mij in de woonkamer boven. Het varken stond weer op z'n plek, de cactus had ik weggehaald. Ergens halverwege de wedstrijd zag ik met schrik dat het varken met zijn kont naar de tv stond. Ik draaide hem om, liep naar beneden, en kwam boven met mijn derde biertje. Eén van de dames was heel boos op Mehmet Scholl. Mehmet Scholl is een ex-voetballer die de co-commentator is in de Duitse versie van Studio Brasil, zie afbeelding. Ze keek de Duitse voorbeschouwing, en Mehmet Scholl bestond het om de Nederlanders slecht te noemen, hun spel was niet goed maar vooral speelden ze ruw en met veel te veel overtredingen. Ze zocht hem op op internet. "Ha," zei ze, "die kerel heeft de naam van zijn vrouw aangenomen!" Wat een mietje, vond ik. "O nee, toch niet, Scholl is de naam van zijn stiefvader." Dat was jammer, vonden we.
Vanmorgen was ze nog steeds verbolgen, ze had er nog net niet slecht van geslapen. Ik durfde me nauwelijks te vertonen bij de buren en in het buurdorp Nimshuscheidermühle. "Wij gaan onze Enttäuschung weglopen," riep ik naar iedereen die maar buiten was, en bijna iedereen was buiten. Niemand begreep het, zo lief en vriendelijk zijn ze daar, ze deden dus net alsof ze mijn opmerking niet begrepen. Het was eindelijk droog, zo nu en dan brak de zon zelfs door. Ik schrijf 'daar' omdat ik een weekje in Amsterdam ben, vooral omdat Jasper nieuwe inentingen nodig heeft. Ikzelf wilde naar de huisarts, maar die is op vakantie en een waarnemer is er niet. Toen we bij de AC Nederweert uitstapten kwakte de klamme hitte als speltdeeg op ons neer. Amsterdam is vreemd. Iedereen hier in de buurt hangt op straat (dat is: de stoep, de openbare weg dus) witte wijn te drinken en ze kijken allemaal zuur als Jasper tegen hun plantjes pist, die op diezelfde stoep, dus openbare weg, staan. Er is hier wel een snackbar op loopafstand en ik had erg zin in patat. Ik zal Mehmet Scholl niet meer hoeven zien, hier is Nederlandse tv. Een paar keer Tour kijken, met Maarten en Herbert als commentators, een verjaardag, een etentje, een filmpje. En dan weer terug. Ik ben in gedachten al meubels van hier daar aan het inpassen. Jasper is ook even de weg kwijt, hij weet van gekkigheid of ongemak niet waar hij moet gaan liggen hier in huis.

Ongerezen brood komt toch prachtig uit de oven
De twee paarden van voormalig burgemeester Ernst Görgen staan kop aan kont tegen elkaar aan. Hun staarten wapperen de vliegen bij de ogen weg. Die twee paarden zijn opmerkelijk ongeïnteresseerd in voorbijgangers. Jasper zet het ze betaald: hij kíjkt niet eens naar ze, blaffen is het laatste waaraan hij denkt. (We schijnen een nieuwe burgemeester te hebben, maar ik weet niet wie dat is. Hij is nog niet langs geweest.) Andere paarden komen van verre aanrennen als je met je tong klakt, ook in de deemstering. Tegen die paarden blaft Jasper wel, waarschijnlijk uit jaloezie. Het is zomer in Schwarzbach. Een enorm voordeel van hier je hond uitlaten is dat je struikelt over de beekjes, stromen en rivieren. De hond kan altijd drinken, altijd zijn warmte kwijt via de voetzolen en als baasje het erg warm heeft, trekt die ook zijn schoenen uit en als het nog warmer is ook zijn broek. We hebben inmiddels twee baadplekken gevonden in de Nims.
Ik tik dit met Joni Mitchell op de HITACHI, zomerser kan het niet. Het weer moet haast wel uit het oosten komen, ik zag het hier nooit eerder zo helder.
Ik zit op de eerste verdieping van de nieuwe aanbouw en door de smalle ramen aan de noordkant zie ik mijn pronkbonen en de bovenkant van de broccoli. Die pronkbonen wat ze beloven: ze pronken, met rode bloemetjes. Het blijft vreemd om drie meter hoog te zitten en aan de achterkant zich te hebben op de moestuin, op ooghoogte dus. Er zijn er maar twee aangeslagen. Bij de andere stokken zette ik klimslabonen die ik in potjes opkweekte, elk nog maar met twee of vier bladeren. Dat duurt nog even. De tuinbonen, snijbiet en palmkool staan fier in rijen en het Suikerbrood dat ik vorige week zaaide komt ook al de grond uit. Zickoriensalat heet dat hier, iets tussen andijvie en witlof in. Het is vast een vergeten groente. Volgend jaar ga ik ook koolrabbi zaaien. Die is rauw erg lekker bij Bitburg bier. Gekookt is er niks aan.
Vanochtend bakte ik een brood. Het deeg rees niet, en dan toch komt zo'n brood in de oven omhoog, wonderlijk. Er komen mensen langs die nu nog ergens "hopeloos in een file staan" Als ze honger hebben, kunnen ze dat brood eten, met soep erbij die ik gisteren al maakte. Eén ding mis ik: Wimbledon. Ik ontvang met mijn schotel geen van de zenders die dat uitzenden. Maar ik begrijp dat Federer het weer eens kan gaan flikken, nu Nadal en Murray (yes!) er al uit liggen. Djocovic kan hij hebben. BVN zendt vanaf zondag elke dag een Tourjournaal en de Avondetappe uit, niemand hier kan me vertellen of ZDF danwel ARD al over hun principiële (doping) niet uitzenden van de Tour heen zijn, dus of ik zo nu een dag een godganse warme middag lang op de bank kan liggen om een bergetappe van a tot z mee te maken, is nog onzeker. Het WK met Duitse commentatoren en ondertiteling is een verademing. Voor het eventueel nodige oranjegevoel zendt BNV ook heel behulpzaam Studio Brasil uit, waar ik steeds een langharig teckeltje zie, dat van Hugo Borst schijnt te zijn.

Volledig verregend trekker- en oldtimertreffen
Dit weekend is in Lasel (twee kilometer naar het Noorden, mijn kapster zit daar ook) het jaarlijkse trekker- en oldtimertreffen. Gisteren liep ik dus met Jasper rond een uur of twee met een enorme omweg die kant op. We waren zeiknat. Eindelijk, eindelijk, na weken van intense droogte, regende het. Aan één stuk door. Ik vond het heerlijk, mij maakte het niet uit hoe nat ik werd. Jasper probeerde onder de sparren nog wat droogte te vinden, wat niet lukte want het regende al zo lang dat de bomen de druppels doorlieten. Bij nadering van het dorp vond ik het er al opvallend rustig. Op het feestterrein - een groot grasveld achter de plaatselijke kroeg die van woensdag tot zondag geopend is, op zeer beperkte en onregelmatige tijden - stonden ongeveer tien oude trekkertjes. Ik zag geen enkele oldtimer. Onder een zeil stond Rudi, mijn dakdekkersvriend, samen met een stuk of vier andere trekkerbezitters. Ze droegen dezelfde kleren, Rudi had speciaal zijn gloednieuwe hardloopschoenen aangetrokken. Achter hen rookte een gigantische grill, er lag geen enkel stuk vlees op. Jasper besprong onmiddellijk de tafel, waarop hij worsten verwachtte. Het was van een treurigheid die ik lang niet had meegemaakt. 'En dan vanavond," zei Rudi zacht. 'Hoe moet dat met de muziek?' Ik vroeg waar de muziek moest komen te staan. Hij wees naar een partytent. Uit hoeveel personen bestond de muziek? 'Ein Mann,' zei Rudi. Aha, zei ik, met een gitaar? Nou nee, meer met een geluidsinstallatie. Iemand gaf Jasper een stuk brood. Ik keek hem vuil aan, eerst aan Herrchen vragen, niet dan?
Ik vond het zielig, maar zei toch dat ik de muziek gezien het weer aan me voorbij zou laten gaan. Met veel gescheld en modderige glijpartijen (ik wilde afsteken door een beekje over te steken, een beekje met aan elke kant een hoge, steile wallekant) kwamen Jasper en ik thuis. Na zijn avondeten liet ik hem gaan. Het duurde heel lang voor hij werkelijk verdwenen was in het steile bos achter mijn huis. Hij bleef naar me kijken. Dat is goed, naar mij kijken. Dan kan ik iets tegen hem zeggen. Binnen twintig minuten lag hij alweer lekker op de bruine bank in de woonkamer. Hij keek bij het missen van de laatste pienantie door Chili aandachtig naar het tv-scherm. Ik maakte geen enkele speciale WK-facebook-foto (zie afbeelding). Hoe dan ook: vandaag is dag twee van het trekker- en oldtimertreffen. Met een soort parade. Het regent nog steeds (goddank, de pas gepote, zelf opgekweekte, stokslabonen staan twee dagen in de grond), maar minder dan gisteren. Misschien gaan we per ongeluk vanmiddag wel weer door Lasel lopen. Misschien ook niet.

Slang, vleermuis, vuurvliegjes - Jasper 58
Vandaag zagen Jasper en ik een slang. Ik zag hem eerder, hoewel ik toen nog dacht dat het een of ander dik stuk koord was. Jasper vond het maar niks, hij begon ervan te niezen, net zoals hij onlangs een niesaanval kreeg van een vleermuis die op de weg lag en nog wat opfladderde. De slang glibberde onaangebeten weg. Bij enig nazoeken bleek het een ringslang geweest te zijn, hij was donker antraciet van kleur. Nog meer dierennieuws: de Frontline die ik bij hem aanbracht tussen de schouderbladen werkt erg goed. Nooit meer haal ik lichtgrijze, van bloed opgeblazen teken van hem af. Heel soms een verschrompeld korstje van het een of ander. Sterk spul dus, ik moet erom denken na het aanbrengen niet mijn neus tussen zijn schouderbladen te steken, en dat is best moeilijk. Soms zie ik een nog niet met bloed volgezogen teek op hem lopen, die vervolgens denkt: hé, daar is nog iets met warmte en bloed, waarna ze op mij overspringen. Maar goed: mijn lijf zit al vol Borrelia burgdorferi, dus een beetje meer of minder maakt waarschijnlijk niet uit. Ik zal later eens een volledig dingetje schrijven over de ellende met die bacterie. Ook is het weer vuurvliegjestijd. Als er zo'n diertje op Jaspers neushoogte vliegt (ik ga met opzet in de schemering het avondrondje doen) is het allemaal net een Disney-film.
Onlangs was ik in Saarbrücken - dat ligt op wel twee uur treinreizen van hier - en daar zag ik een Telekom winkel. Mooi, dacht ik, de ontmoeting met de nieuwe ambassadeur is pas over vijf minuten, eerst even een nieuw etuitje kopen voor mijn iPhone 5s. Op een gegeven moment vraagt de jongen achter de toog waar ik vandaan kom. "Von wo sind Sie?" vroeg hij. Ik had geen zin om me als buitenlander voor te doen, dus zei kortaf: "Schwarzbach, Eifel." Aha, riep hij uit, dat meende ik al te horen! De vrouw die bij me was, moest hard lachen. Ik niet, ik vond het min of meer normaal dat zo'n joch uit een grote stad in Saarland denkt dat ik Eifelisch praat. Jasper had zich voorbeeldig gedragen bij de oppas. Hij gedraagt zich altijd voorbeeldig als iemand op hem past. Per mail kreeg ik gisteren van een hondengedragsdeskundige met wie we onlangs een halve dag getraind hebben een programma om eens flink te gaan oefenen. Met van alles. Net zie ik hem de weg oversteken en het landje tegenover mijn huis opstruinen. Ik sta op, fluit, hij kijkt even op, je ziet hem denken 'hahaha, nee, nog niet, hoor'. Weg. Misschien komt hij tijdens België - Zuid-Korea wel weer binnen.


Naar boven
nieuws
17 april 2014The Detour op shortlist Impac Award

» Archief
 Uitleg »