Google
www www.gerbrandsdingetje.nl
Home | Nieuws | Boeken | Optredens | Archief | To international visitors page To international visitors page To international visitors page

Weblog van Gerbrand Bakker

Update.
Jasper is ziek geweest, heeft een spuit en pillen gekregen tegen Blasenentzündung en is nu - meen ik - weer beter, al vond ik vanochtend weer een vochtige plek op zijn kussen op de bank. Momenteel is hij de hort op, ik had verschrikkelijk géén zin met hem te gaan lopen. Iedereen, alle buren, hebben inmiddels internet. Ik niet. Er was hier geen telefoon, waarschijnlijk meer dan 30 jaar niet geweest. Er moest een kabel worden opgegraven in mijn oprit (graafmachine, twee mannen in oranje pakken) en dat is gelukt en die is aangesloten op een nieuw stuk kabel en die kabel is in een kastje gegaan die in de Hauswirtschaftsraum hangt. Zo ver zijn we al. Met de tuin gaat alles prima, het wordt hier steeds mooier en voller en bloemrijker. Met mij gaat het ook goed, ik overleefde gisteren honderden razende wespen wiens nest ik verstoorde bij het uittrekken van een sparretje in het bos. Het deed wel erg zeer en sommige delen van mijn lijf zwollen nogal op.
De ene reden dat ik hier vrijwel niets meer plaatste lag in het hemeltergend trage internet. Een andere reden, die ik tot nu toe geheim had gehouden omdat ik dacht dat het geheim wás, is Privédomein. Én weblog, én column in Trouw én schrijven aan een dagboek voor de Arbeiderspers, dat was en is een beetje te veel. Vooral ook omdat ik de dingen niet wil laten overlappen. Gisteren zag ik op Twitter ineens allerlei fijne berichten dat mensen zich verheugden op het Privédomeindeel, waaruit ik opmaakte dat de Arbeiderspers dat op hun website had gezet of op een andere manier had bekendgemaakt. Ik zit op 75.000 woorden en ga door tot begin december. Dan kan er heel veel geschrapt worden. Of bijna niets en dan wordt het een heel dik Privédomeindeel. Eén iemand heeft via whatsapp al laten weten dat ze bijna overgeven moest van de titel Jasper en zijn knecht. Daarvoor is deeltijdbuurman Willi verantwoordelijk. Eergisteren riep hij me zelfs toe dat als ik mijn Chef zocht, die in de buurt van het huis van Max te vinden was. Op de afbeelding het eerste omslag, met simpelweg DAGBOEKEN er op.

Geen grutto's.
Onlangs schreef ik over heimwee naar Waterland. Gisteren kwam het ervan. Nadat vriend H. en ik twee oeroude jeneverbessen (de gecultiveerde 'Horizontalis') tot prachtige parasolboompjes hadden gezaagd en gesnoeid in zijn voortuintje, zetten we hondje Bas en Jasper in de auto en reden we naar de Volgermeerpolder. Het regende. Dat maakte me allemaal niks uit; het was zo lang geleden dat ik regen gevoeld had, dat ik me graag zeiknat regenen liet. En (bijna) alles wat ik me wensen kon was aanwezig. Ongelofelijk veel gierzwaluwen. Die vlogen heel laag - slecht weer - en botsten soms bijna tegen ons op. Twee kluten, heel veel tureluurs, kievieten, scholeksters, een paar lepelaars, mooie eendjes. Een grutto heb ik gezien noch gehoord. Zijn die dan nu écht verdwenen uit Waterland? Nee toch? Op een weiland langs het nieuwe park liepen wel vijftig paarden. En het regende maar. Ik kreeg zin om mijn kleren uit te trekken en te gaan zwemmen. Dat heb ik niet gedaan. Jasper ging achter konijntjes aan. Ik dus ook, want van de lijn kan hij nog steeds niet en ik gun het hem zo te rennen. Hondje Bas moest en zou steeds op een dusdanige manier langs me heen dat ik aldoor over zijn rode lijn moest stappen. Vriend H. had tot drie keer toe ergens gelijk in. Dat was wel een beetje ergerlijk, maar ik genoot zo van de regen dat ik het hem snel vergaf. We hebben geen enkel nest vertrappeld. Jasper en ik moesten nog van H's huis terug op de fiets. Nog steeds regen. Omdat ik er zo van genoot, deed Jasper ook alsof hij het helemaal niet erg vond.

Geen enkele reden tot klagen
Ik had me Per Petterson voorgesteld als een rijzige, rustige Noor. Hij bleek een klein, nerveus mannetje dat liever geen lezingen doet omdat hij zich dan altijd zo opwindt. Ik was juist de lange, bedaarde Nederlander. Hij liet me een foto zien van zijn kat: een verfomfaaid kleedje waar nodig de stofzuiger overheen moet. 'Waar is zijn kop?' vroeg ik. Hij wees het nog aan ook. Een dag later liet ik hem een foto zien van Jasper. Daar was natuurlijk niets negatiefs over te zeggen, wat hij dan ook maar naliet.
Juni is bijna uit in de UK. In Ierland lagen al stapels in boekhandels in Dublin en Galway. Ik had een buitengewoon geslaagd toertje. Vaak is het zo dat je je erop verheugt. Niet zozeer het werk, maar de plaatsen waar je heen gaat. Bekende plaatsen. Dublin, Hay-on-Wye; de veerboot tussen Dublin en Holyhead; de aankomst met de trein in Hereford. Ook best vaak valt het tegen, is het allemaal helemaal niet leuk. Op de een of andere manier klopte nu alles, ik had slechts één kink in de reiskabel: de veerboot deed er een half uur langer over om de Ierse Zee over te komen. In Dublin was iedereen gay: een overgrote meerderheid van de Ieren had 'Yes' gestemd in een referendum inzake het homohuwelijk. De aartsbisschop van Ierland was gedwongen in de krant te laten optekenen dat de katholieke kerk zich moest beraden. In de zin van: hun standpunten overwegen. Ik raakte flink beschonken zondagmiddag en zelfs nogal bonkige taxichauffeurs spraken hun goedkeuring en trots uit.
In Hay-on-Wye werd ik ondergebracht in één van de mooiste B&B's van de hele streek en speciaal voor mij woonde daar een fijne hond, Olive. Ik liep een kilometer of drie van Offa's Dyke Path. Het was prachtig weer: zon en wolken en een graad of 16. Schapen, kano's op de Wye en Anne Enright die geweldig voorlezen kan. Zelfs Londen was oké. Ik merkte dat ik het lopen met Jasper miste, dus ik ging alleen lopen. Naar de National Portrait Gallery. Ik verdwaalde niet één keer. Het was fijn Stuart Williams van Harvill-Secker weer eens te zien. Het omslag van June is prachtig: geen hardback maar French flaps. Er is al één juichende recensie binnen. Ook de terugreis verliep als een zonnetje. Er was en is werkelijk geen enkele reden tot klagen.

Zwarte ooievaar
Of ik al was geneutraliseerd tot Duitser, wilde net iemand hier voor de deur weten. 'Nee,' antwoordde ik, 'ik ben nog niet geneutraliseerd tot Duitser.' Vlak ervoor moest ik hem negeren toen hij langs me liep omdat Jasper net bezig was met een andere halve reu, en dat ging erg goed. 'Ik zie je hoor,' riep ik zijn rug nog achterna, 'maar ik moet hier even mijn aandacht bij houden.' Het baasje van de andere hond - naam vergeten - was vrolijk 'Ha, Jasper!' roepend aan komen lopen. Waardoor ik - zie het vorige dingetje - natuurlijk weer ontroerd raakte.
Ik ben even een paar dagen waar ik niet hoor te zijn. In Amsterdam. Terwijl ik aan het mountainbiken zou moeten zijn in de buurt van de rivier de Lahn in Duitsland. Dat komt omdat mijn oudste broer me 'vergat' langs te halen. Dat zijn interessante dagen, dagen waarop je bent waar je niet hoort te zijn. In zulke dagen kan er van alles gebeuren. Niet dat er tot nu toe al iets gebeurd is, maar je kan nooit weten. Ik ga in elk geval de keukenkastjes uitsoppen. Sinds ik in de Eifel woon, laat ik de boel in mijn Amsterdamse huis nogal verslonzen, terwijl de huur elke juli met enorme sprongen omhoog gaat. En ik wil Waterland in. Eergister kreeg ik ineens nogal heimwee naar Waterland, waar nu natuurlijk de grutto's, tureluurs en kievieten rondscharrelen en om het hardst hun eigen naam roepen. Misschien had ik die heimwee zonder het te beseffen al eerder en heb ik daarom een deel van de bomenrij aan de overkant van de weg in de Eifel omgezaagd, zodat ik vanuit de keuken en de tuin zicht kreeg op het weitje dat achter die bomenrij ligt. Een weitje waar ik weliswaar nooit grutto's, tureluurs of kievieten zal zien, maar toch. Er cirkelt regelmatig een zwarte ooievaar rond, in steeds kleiner wordende kringen, zodat je de hoop krijgt dat-ie op je dak gaat landen.
En ik fiets even naar de Intratuin aan de Nobelweg, om te zien of ze daar moestuinzaden verkopen. Ik heb nog sperziebonen nodig. En als het lukt, rode en gele snijbiet. Vanaf 15 mei kunnen er dingen de grond in. Eindelijk.

'Hé, Jasper!'
Het doet me goed als ik hier met de hond de voordeur uitstap en onderweg mensen roepen 'Hé, Jasper!' Dat ontroert me. Jasper doet het niet zo veel, soms zwaait hij met zijn staart, meestal loopt-ie gewoon verder, tilt hij zijn poot op. Amsterdam. Verder weinig tot niets te melden. Ik heb even nagedacht, uit het raam gestaard in de verwachting dat er wel iets op zou komen. Niets. De afbeelding is een foto van Petersons Vogelgids en Jasper.

Glasvezelkabel!
Het is hier soms erg lang stil. Dat is niet zozeer omdat ik niets te schrijven heb, meer omdat het internet hier in die takke-Eifel zo vreselijk slecht is. Dat het vrijwel onmogelijk is iets te plaatsen. Vaak lukt het me ook nauwelijks om de Trouw-column door te mailen. Daar komt bij dat ik mijn iPhone aan moet sluiten op de laptop, de iPhone is mijn modem, maar door dat ene extra snoertje of Bluetooth-verbinding verlies ik nog weer eens de helft van het toch al trage internet. 3G, laat staan 4G, vermeldt de iPhone nooit, er staat een E en nog vaker GPRS, met twee of drie luizige balletjes. Om mezelf ergernis te besparen laat ik het allemaal maar. En ik tel de dagen af. Vanaf 31 mei sluiten ze hier de nieuw aangelegde glasvezelkabel aan op de bestaande telefoonkabels. Als het goed is, zit mijn kabel achter een rechthoek paars Styropor die niet verputzt is. Als het goed is, want als ik me nog eens voor de geest haal hoe Bagger Peter tekeer ging met zijn enorme graafmachine, hou ik mijn hart vast. Het is eenvoudig te controleren: ik moet met een mes dat spul wegsnijden en domweg in het dan ontstane gat in de muur graaien of kijken. Afgelopen dinsdag was ik met buurmannen Klaus en Max en voormalig burgemeester Ernst Görgen naar een informatiebijeenkomst over het internet. Het gemeentehuis van Wawern zat propvol. Wij zaten te glimmen en gnuiven, want ons gehucht zal van alle gebieden zo'n beetje het snelste internet krijgen. Lui uit Nimshuscheid (anderhalve kilometer verderop, een stuk hoger) waren bozig. Met luide stemmen vroegen zij de verantwoordelijke mensen waarom zo'n gat goddomme zulk snel internet heeft, terwijl zij - in een veel groter dorp - dat niet hebben?!
Trouwens: ik heb hier veel minder zin en behoefte om mijn weblog bij te houden. Ik heb het namelijk zo druk in de tuin, dat ik 's avonds doodmoe op BVN naar DWDD en Het Journaal kijk en dan ga afwassen en dan naar bed ga. Afgelopen dinsdag stond ik, met foto en al, in de Trierischer Volksfreund en toen kon ik me nauwelijks vertonen in Nimshuscheidermühle omdat iedereen me daarover wilde aanspreken. Als je hier in de krant staat, heb je het gemaakt, dan kan je niet meer stuk. Bij dakdekker Rudi thuis maakte ik een foto ervan, zie afbeelding. Het schijnt dat mijn lezing in Bitburg van aanstaande donderdag nou eens écht iets is voor vrienden van de literatuur. Het zal mij benieuwen.


Naar boven
nieuws
17 april 2014The Detour op shortlist Impac Award

» Archief
 Uitleg »