Google
www www.gerbrandsdingetje.nl
Home | Nieuws | Boeken | Optredens | Archief | To international visitors page To international visitors page To international visitors page

Weblog van Gerbrand Bakker

Zwarte ooievaar
Of ik al was geneutraliseerd tot Duitser, wilde net iemand hier voor de deur weten. 'Nee,' antwoordde ik, 'ik ben nog niet geneutraliseerd tot Duitser.' Vlak ervoor moest ik hem negeren toen hij langs me liep omdat Jasper net bezig was met een andere halve reu, en dat ging erg goed. 'Ik zie je hoor,' riep ik zijn rug nog achterna, 'maar ik moet hier even mijn aandacht bij houden.' Het baasje van de andere hond - naam vergeten - was vrolijk 'Ha, Jasper!' roepend aan komen lopen. Waardoor ik - zie het vorige dingetje - natuurlijk weer ontroerd raakte.
Ik ben even een paar dagen waar ik niet hoor te zijn. In Amsterdam. Terwijl ik aan het mountainbiken zou moeten zijn in de buurt van de rivier de Lahn in Duitsland. Dat komt omdat mijn oudste broer me 'vergat' langs te halen. Dat zijn interessante dagen, dagen waarop je bent waar je niet hoort te zijn. In zulke dagen kan er van alles gebeuren. Niet dat er tot nu toe al iets gebeurd is, maar je kan nooit weten. Ik ga in elk geval de keukenkastjes uitsoppen. Sinds ik in de Eifel woon, laat ik de boel in mijn Amsterdamse huis nogal verslonzen, terwijl de huur elke juli met enorme sprongen omhoog gaat. En ik wil Waterland in. Eergister kreeg ik ineens nogal heimwee naar Waterland, waar nu natuurlijk de grutto's, tureluurs en kievieten rondscharrelen en om het hardst hun eigen naam roepen. Misschien had ik die heimwee zonder het te beseffen al eerder en heb ik daarom een deel van de bomenrij aan de overkant van de weg in de Eifel omgezaagd, zodat ik vanuit de keuken en de tuin zicht kreeg op het weitje dat achter die bomenrij ligt. Een weitje waar ik weliswaar nooit grutto's, tureluurs of kievieten zal zien, maar toch. Er cirkelt regelmatig een zwarte ooievaar rond, in steeds kleiner wordende kringen, zodat je de hoop krijgt dat-ie op je dak gaat landen.
En ik fiets even naar de Intratuin aan de Nobelweg, om te zien of ze daar moestuinzaden verkopen. Ik heb nog sperziebonen nodig. En als het lukt, rode en gele snijbiet. Vanaf 15 mei kunnen er dingen de grond in. Eindelijk.

'Hé, Jasper!'
Het doet me goed als ik hier met de hond de voordeur uitstap en onderweg mensen roepen 'Hé, Jasper!' Dat ontroert me. Jasper doet het niet zo veel, soms zwaait hij met zijn staart, meestal loopt-ie gewoon verder, tilt hij zijn poot op. Amsterdam. Verder weinig tot niets te melden. Ik heb even nagedacht, uit het raam gestaard in de verwachting dat er wel iets op zou komen. Niets. De afbeelding is een foto van Petersons Vogelgids en Jasper.

Glasvezelkabel!
Het is hier soms erg lang stil. Dat is niet zozeer omdat ik niets te schrijven heb, meer omdat het internet hier in die takke-Eifel zo vreselijk slecht is. Dat het vrijwel onmogelijk is iets te plaatsen. Vaak lukt het me ook nauwelijks om de Trouw-column door te mailen. Daar komt bij dat ik mijn iPhone aan moet sluiten op de laptop, de iPhone is mijn modem, maar door dat ene extra snoertje of Bluetooth-verbinding verlies ik nog weer eens de helft van het toch al trage internet. 3G, laat staan 4G, vermeldt de iPhone nooit, er staat een E en nog vaker GPRS, met twee of drie luizige balletjes. Om mezelf ergernis te besparen laat ik het allemaal maar. En ik tel de dagen af. Vanaf 31 mei sluiten ze hier de nieuw aangelegde glasvezelkabel aan op de bestaande telefoonkabels. Als het goed is, zit mijn kabel achter een rechthoek paars Styropor die niet verputzt is. Als het goed is, want als ik me nog eens voor de geest haal hoe Bagger Peter tekeer ging met zijn enorme graafmachine, hou ik mijn hart vast. Het is eenvoudig te controleren: ik moet met een mes dat spul wegsnijden en domweg in het dan ontstane gat in de muur graaien of kijken. Afgelopen dinsdag was ik met buurmannen Klaus en Max en voormalig burgemeester Ernst Görgen naar een informatiebijeenkomst over het internet. Het gemeentehuis van Wawern zat propvol. Wij zaten te glimmen en gnuiven, want ons gehucht zal van alle gebieden zo'n beetje het snelste internet krijgen. Lui uit Nimshuscheid (anderhalve kilometer verderop, een stuk hoger) waren bozig. Met luide stemmen vroegen zij de verantwoordelijke mensen waarom zo'n gat goddomme zulk snel internet heeft, terwijl zij - in een veel groter dorp - dat niet hebben?!
Trouwens: ik heb hier veel minder zin en behoefte om mijn weblog bij te houden. Ik heb het namelijk zo druk in de tuin, dat ik 's avonds doodmoe op BVN naar DWDD en Het Journaal kijk en dan ga afwassen en dan naar bed ga. Afgelopen dinsdag stond ik, met foto en al, in de Trierischer Volksfreund en toen kon ik me nauwelijks vertonen in Nimshuscheidermühle omdat iedereen me daarover wilde aanspreken. Als je hier in de krant staat, heb je het gemaakt, dan kan je niet meer stuk. Bij dakdekker Rudi thuis maakte ik een foto ervan, zie afbeelding. Het schijnt dat mijn lezing in Bitburg van aanstaande donderdag nou eens écht iets is voor vrienden van de literatuur. Het zal mij benieuwen.

Uiteindelijk keramiek
Ik heb iets mogen meemaken wat ik nooit eerder meemaakte. Een retweet-storm. Je kunt jarenlang de al dan niet allermooiste dingen opschrijven over tuinen of je buren of je hond, pas als je een stevige mening hebt, worden mensen wakker en beginnen ze te reageren. Dit is de column waar het over gaat. Vanaf het begin van het schrijven van columns voor de website van De Groene Amsterdammer heb ik me voorgenomen eens lekker uit te pakken. Waar ik elders al jarenlang mijn best doe geen meningen te verkondigen (in het openbaar), doe ik dat daar wel. Ik schreef onder andere al een stuk tegen Billy Elliot de musical (zonder 'm gezien te hebben) en over de karakters van de schaatsers Sven Kramer en Koen Verweij. Die leverden niet al te veel reacties op, buiten 'Maar zoiets zet je toch zeker niet op internet?!' Deze column, over het NOS Journaal en politiek, deed dat dus wel. Ik vond het maar vreemd.
Afgelopen zaterdag bezocht ik een feest van Trouw. Ik ging er vooral heen omdat ik benieuwd was wat voor mensen daar zouden zijn. Christelijke mensen, dacht ik. Ik zag niets speciaals aan ze. De tweede persoon die ik er sprak, sprak mij aan, we babbelden wat, en toen vroeg ik: 'Maar wie is u eigenlijk?' Hij bleek de hoofdredacteur te zijn. Later hield hij een toespraakje. De eerste die ik er sprak was Koos Dijksterhuis, die elke dag over de natuur schrijft. Ik zat een tijdje naast Jann Ruyters, die me tussen neus en lippen door vroeg of ik niet recensies wilde schrijven. 'Geen sprake van,' zei ik. 'Dat kan ik helemaal niet, ik ben geen intellectueel, ik kan dat allemaal niet verwoorden.' Nu denk ik: waarom eigenlijk niet? Waarom niet een complete career move maken? Heerlijk, nooit meer zelf een roman hoeven schrijven, maar romans van anderen ophemelen of afkraken. Lekker op mijn dagbed in de Eifel-schrijfkamer liggen lezen en er dan iets over schrijven en daar dan ook nog geld mee verdienen. En als ik het niet kan verwoorden zoals bijvoorbeeld Kees 't Hart - de allerbeste recensent van Nederland - dat doet, doe ik het toch zeker op mijn eigen manier? Als het me - blijkbaar - lukt iets zinnigs op te schrijven over politiek of media (waarvan ik niet wist dat ik zoiets kon), moet het toch zeker ook lukken iets zinnigs te zeggen over een boek? En dan ga ik vanaf m'n zestigste lekker schilderen. Of keramiekeren. Met exposities in De Fundatie te Zwolle.

Hoogeveen
Ik dien af te reizen naar Hoogeveen. Dolf Verroen, die dit jaar het Groot Hoogeveens Dictee geschreven heeft, is waarschijnlijk al onderweg, in de auto. Omdat ik het de vorige keer schreef, ben ik de juryvoorzitter. Een erebaantje. Maar er is een of andere stroomstoring gaande, waar ik niets van merk, want hier in huis brandt het licht en doet de verwarming het. De site van de NS zegt dat ze me op de hoogte zullen houden. Vanmiddag is het Kinderdictee en vanavond het Grotemensendictee. Dat zal ik toch wel halen? Het is stil in huis, Jasper is bij de oppasman in Assendelft, ik hoef niet naar buiten.
Gisteren had Jasper een zeer drukke en onrustige dag. Eerst bijna drie uur in de auto, daarna anderhalf uur in de trein van Nijmegen naar Amsterdam. Vanaf moment van instijgen had hij te maken met een woedend baasje, die in alle koppen om hem heen Karpatenkoppen zag en terecht vond dat de hond naar de Molukse conducteur blafte omdat die conducteur zeer dreigend voor ons kwam staan. Baasje kon zijn eigen woede niet zo goed verklaren. Baasje wilde van Amsterdam CS naar huis lopen, maar het was akelig takkeweer, met regen en harde wind, dus we deden een stukje in de tram en bij uitstijgen ging de hond veel te overdreven tekeer tegen een zwarte labrador. Baasje deed zijn best het te negeren, maar zijn woede overmande hem. Jasper werd de lucht in getrokken en in de rondte geslingerd. Voorbijgangers keken baasje bestraffend aan. Wacht maar, dacht baasje grimmig. Wacht maar tot jullie zelf zo'n hond hebben en een onverklaarbare woedebui hebben. Baasje kon wel janken, die arme, onschuldige hond met zijn lieve lichtbruine ogen, en een rode bloedstriem op zijn buikje omdat hij een paar dagen geleden achter een braamstruik is blijven hangen. En toen gingen baasje en hond eten en toen moest het alwéér naar de trein. Jasper was afgepeigerd toen we bij de oppasman aankwamen. Ik ook, trouwens. De oppasman zei dat je ervoor kunt kiezen, woedend zijn of niet. Baasje keek hem verbijsterd aan. Dat is toch een emotie? zei hij, daar kun je toch zeker niets aan doen? Je kunt toch ook niet zomaar stoppen met verliefd zijn op iemand? En toch is het zo, zei de oppasman. Ik vond het een boeiend standpunt.
Inmiddels schiet het niet op met de trein. Ik zie een kaart met rode spoortrajecten, mijn traject is ook rood. Uit Hoogeveen is geen aanbod gekomen voor een taxi naar Almere, dus ik wacht het allemaal rustig af. Van enige woede is geen sprake meer, ik sliep blijkbaar goed.


Geen Trödelladen
Ik zou vandaag een uitje hebben. Daar had ik nu eens echt zin in. De hele ochtend - het is immers zondag - was ik aan het schoonmaken geweest: stofzuigen, soppen, afwassen, zodat als het uitje begon, de boel aan kant zou zijn. Pauline Slot zou me rond half één komen ophalen. Dan zouden we gaan lunsjen en lopen met de honden en naar een Trödelladen. In een Trödelladen kun je ouwe troep kopen, ik had zelfs al de portemonnee in de achterzak. Pauline was precies op tijd. Jasper dacht 'Há, visite!' en sprong blij bij de deur op. De deur ging open, geen van ons lette echt op en daar ging Jasper. 'Jammer,' zei ik. 'En ik had nog wel zo'n zin.' Even dacht ik nog dat het goed zou komen omdat hij bij de buren een kat de boom in joeg. Daar zou ik hem kunnen pakken. Vlak voor ik bij de boom aankwam (bovenaan de heuvel), besloot de kat 'm te smeren. Nou ja, Pauline bleef nog een kopje koffie drinken, ik liet de deur openstaan voor je-weet-maar-nooit en toen reed Pauline alleen weer weg. Hij kwam tweeënhalf uur later thuis. Het uitje is verzet naar aanstaande dinsdag.
Ik maakte de kachel in de schrijfkamer aan. Maar ondertussen begon ik ook in de tuin te rommelen en voor ik het wist was ik een miniatuurhek aan het maken in het stenen plantbed voor het gastenkamerraam. Met vliertakken en touw. Het is erg mooi geworden - al zeg ik het zelf - en ondertussen brandde de kachel in de schrijfkamer voor niks. Daarna ging ik een fotoreportage maken van de tuin. Zie afbeelding (bijna uitbottende Hydrangea aspera). Iets na vijven ging ik eindelijk in de schrijfkamer zitten om de foto's te downloaden. En toen ik dat gedaan had, dacht ik: ik schrijf nog even een dingetje, de tijd was te kort om aan iets substantiëlers te gaan werken. Ondertussen stond Jasper beneden in de Hauswirtschaftsraum te piepen en toen te pissen. Om hem daarvoor te belonen voer ik hem nu een wortel. Hij is dol op wortels. En het klinkt zo gezellig. Ik neem het geluid wel eens op op Whatsapp en stuur het geluid dan naar deze of degene, die worden daar dan ook altijd erg blij van.



Naar boven
nieuws
17 april 2014The Detour op shortlist Impac Award
eerder:
"Mama, ik kan niet meer"

Toen ik afgelopen nacht rond vieren thuiskwam - in het geheel niet dronken omdat de CPNB of de Stadsschouwburg steeds minder ... Meer »

zaterdag 7 maart 2015
Ik was zo ongelukkig afgelopen week

Dit is alweer dik 5 jaar geleden, maar mijn mond weet het nog zó goed. ... Meer »

donderdag 5 maart 2015

» Archief
 Uitleg »