Weblog van Gerbrand Bakker
Therapeutische post-OS-film
- Heb net je column gelezen in de Groene! Die leest fijn. Ben je al naar Avatar geweest? In ieder geval niet met mij. Schijnt zeer goed te zijn. Of ben je misschien weg wegens dicht.- Nee, ik kan niet dicht wegens weg, want moet elke dag de OS becommentariëren... Avatar, daar noem je een film waar ik nou wérkelijk geen zin in heb. Dat is een soort tekenfilm met heel rare wezens, een soort leeuwmensen. Dan ga ik liever naar de nieuwste Coen-film ofzo? - Lol, was ik al bang voor. Coen-film is dat niet wat gezocht? Maar als jij het zegt neem ik aan dat het een uitmuntende keuze is... - Wat betekent Lol ook maar weer? Dat vind ik altijd een lastig ding, ook op Facebook. En weet je wat: misschien moet ik maar eens naar een film waarvan ik denk dat-ie bleeuaach is. Dan kan het alleen maar meevallen toch? En daarna gingen we naar Avatar. Ongelofelijk dat die James Cameron tweeënhalf uur lang clichés aan elkaar kan breien en toch zo’n geweldige film maken. Ik zou bijna zeggen fenomenaal. Kolonel Miles Quaritsch spreekt in Bush-quotes (“Die gaat eráán!” zei ik tegen filmmaat J.), Sigourney Weaver sterft en Jake Sully die eigenlijk verlamde benen heeft, loopt als een hinde in het lichaam van zijn avatar. Wel zwaar, die 3D-bril op je kop. Aan het einde is het vliegdier van Jake weg, nadat hij op de Toruk heeft gevlogen. Dat was wel raar, misschien zelfs een continuïteitsfoutje, dat verdwenen vliegdier. Ik heb best zin om al mijn neefjes en nichtjes (dat zijn er meer dan tien) één voor één ermee naartoe te nemen. En dat voor iemand die een musical als Cats onverdraaglijk vindt omdat mensen zich schminken als kat. |
Naar boven
| nieuws |
|
17-06-2010Winnaar IMPAC! 20-05-2010Shortlist Prix Cévennes |
