Weblog van Gerbrand Bakker
Na de uitreiking van de BNG Nieuwe Literatuurprijs
Hoe komt het dat je je soms, ineens, onverklaarbaar ongehoord eenzaam kunt voelen? Mij overviel het gisteravond, zo rond kwart over 7, toen ik op de fiets, door regen en harde wind, op weg was naar huis. Het was of er niemand op straat was, of er in de huizen wel licht brandde, maar nutteloos, of er aan de iepen langs de Katten-, Witten- en Oostenburgergracht nooit meer bladeren zouden komen, en het later bekijken van de film Groundhogday hielp ook niet echt. Hoe komt dit? vroeg ik me af. Was het een mailtje dat ik gisterochtend ontving, dat begon met “My dearest Dutch author”, geschreven door de persoon over wie ik in omtrekkende bewegingen hier schreef? Waren het de lieve kindertjes van Jan van Mersbergen en Sanneke van Hassel, die gisteren zich niets aantrokken van Hanneke Groenteman of Alexander Pechtold tijdens de uitreiking van de BNG Nieuwe Literatuurprijs? Dacht ik zonder me ervan bewust te zijn aan mijn zelfmoordvriend? Was het de dichter F. Starik, die ik daar tegen het lijf liep en die zich intensief bezighoudt met eenzame uitvaarten? Of kwam het door éen van de juryleden van de prijs, die erachter kwam dat we vlak bij elkaar wonen, maar ergens nog iets ging eten en dus niet met me opfietste? Was het de gedachte aan de volgende ochtend (nu dus) waarop ik verder moest met een dialoog tussen een man en een kind op een bokhete begraafplaats, in augustus? Ik kwam er niet achter. En nu is het over. Volgens mij zit ‘m daarin een deel van het schrijven. Die uren, of dagen, waarin je overvallen wordt door emoties van allerlei aard, die je niet kunt duiden, en waar je tóch over schrijft. Probeert te schrijven. En de dingen dus – uit pure onwetendheid – niet benoemt. |
Naar boven
| nieuws |
|
17-06-2010Winnaar IMPAC! 20-05-2010Shortlist Prix Cévennes |
