Weblog van Gerbrand Bakker
Nederlandse schrijver in het buitenland 4 (On the road (58))
Maar nu even iets heel anders, waar ik mij al geruimde tijd het hoofd over breek. Hotelbadkamers. Thuis heb ik een badkamer waar een spiegel(tje) hangt van laten we zeggen 55 x 42 cm. Dat is een soort van standaard. De badkamer in het Golden Tulip Hotel te Kleve spande van vele hotelbadkamers waar ik de laatste tijd in verbleef de kroon. Twee gehele wanden bestonden uit een spiegel en dan zat er ook nog zo’n ronde uitklapspiegel aan een wand zonder spiegel, zo’n spiegel waarin je de mee-eters op je neus kunt tellen, of het minuscule gele vlekje in je iris kan zien. In de hotelkamer zelf was de gehele schuine zijwand van een kast van vloer tot plafond ingeruimd voor een spiegel. Waarom is dat toch? Denken hoteleigenaren dat mensen het leuk vinden zichzelf te kunnen zien staan pissen? Kunnen hotelgasten zich niet goed inzepen als ze zichzelf niet voluit onder de douche kunnen zien staan, anderhalve meter verderop? Buiten fysiek niet om mezelf heen kunnen, leerde ik in Kleve dat je gewoon even kunt stoppen met lezen, om jezelf te herpakken, of om bulderend te lachen. De interviewer liet me stukken voorlezen die ik nooit geoefend had, wat betekende dat ik zo her en der niet eens wist wát ik aan het voorlezen was. En dan kan een woord als ‘schmunzeln’ ineens erg grappig zijn. “Sie haben das selbst geschrieben!” riep de interviewer. “Stimmt,” zei ik. “Aber nicht übersetzt.” Daarop ging de hele zaal luid zitten klatschen, ook iets wat ik nooit eerder meegemaakt had. Alsof ik Rudi Carrell was. De volgende ochtend zei mijn uitstekende chauffeur, Ralf Lachmann, dat Duitsers Klatschers zijn. Hij zei het in het Nederlands. Ook zei hij dat hij heel blij was dat hij Ralf heette, en niet Rolf. |
Naar boven
| nieuws |
|
17-06-2010Winnaar IMPAC! 20-05-2010Shortlist Prix Cévennes |
