Weblog van Gerbrand Bakker
Rampzalige avonden (On the road (59))
Ik probeer wel eens te analyseren wat er nou precies misgaat op rampzalige avonden. Vaak leidt dat nergens toe. Gisteren was ik er tijdens en na Crossing Border zó ernstig aan toe, dat er tijdens de autrorit naar huis (trein gemist, en geen zin om dik een uur te wachten tot het 01:30 uur was) geen stom woord uit mij kwam. Omdat dat fysiek onmogelijk was. Het mededogen dat ik voelde met de leidsters van de quiz in de Damesfoyer was zó groot (er was nauwelijks publiek en het publiek dat er was, druppelde ook nog weg), dat het fysiek onmogelijk was er bij te blijven zitten, dus ik verliet simpelweg het podium om te gaan pissen. Daarna wist ik op de eenvoudige vraag waar mijn boek over gaat, geen antwoord te verzinnen. Alles liep mis, en ik wilde daar niet bij betrokken zijn. Een jongen die na de boekverfilmingquiz op me af kwam om het door hem gewonnen boek te laten signeren, kon ik nauwelijks aankijken, zó veel weerzin voelde ik bij het idee mijn naam in het door mij geschreven boek te zetten. De quiz begon ongeveer 1 uur te laat, dus de geplande signeersessie voor boekhandel Paagman had ook weinig zin meer. Na twaalven is het daar beneden in de Koninklijke Schouwburg vrijwel uitgestorven, op Louis Theroux na, maar toch troonde het meisje van de boekhandel Marieke van der Pol en mij zoals afgesproken mee. Hassan Bahara moest hard lachen toen ik zei dat hij ook mee moest. We zaten heel kort en volkomen nutteloos op de rand van het signeerpodium en toen moesten we ineens weg. Ik zag het boekhandelmeisje ons nakijken, en ik wilde ter plekke door de grond zakken. En heel diep vallen. Ik was misselijk. Daarna wilde ik het honorarium niet aannemen. Iedereen doet zo zijn best, Robbert Welagen had voorgelezen, vertelde hij blij, Ebele Wybenga wilde praten, maar ik moest na dat pissen toch écht terug naar het podium, Wim de Bie liep krom langs, ineens wist ik weer waar ik Sander Pleij van kende (omdat hij het mij vertelde) en Abdellah Taïa ging toch maar naar huis en deed dat zonder mij gedag te zeggen. Het waaide bizar hard en het regende ook nog. Allemaal mensen. Die allemaal iets willen, iemand zijn, ergens heen gaan. “Ze is er niet,” wist ik uit te brengen toen we langs Paleis Noordeinde liepen (ik zag dat de vlaggenstok kaal was), op weg naar de auto, die zo’n beetje in Scheveningen geparkeerd stond. November in Den Haag. Waar was de koningin? Ik vraag me niet eens meer af wat de drie mensen met wie ik in de auto zat van mij dachten. |
Naar boven
| nieuws |
|
17-06-2010Winnaar IMPAC! 20-05-2010Shortlist Prix Cévennes |
