Weblog van Gerbrand Bakker
Nederlandse schrijver in het buitenland (7) (On the road (65))
Kiel. Iedereen die daar nog nooit geweest is: verander de vakantieplannen en reis naar het Noorden. Wat een geweldige stad is dat toch. Dat schelle, frisse licht, dat verkoelende windje, die enorme schepen die af en aan naar Zweden en Noorwegen varen, het Maritim Hotel, aan de oever van de Kieler Förde, met tijdens het ontbijt zicht op zeilbootjes, veerbootjes, vrachtschepen, laag overvliegende legerhelikopters, en natuurlijk de overkant, met grote golfterreinen, en nog een enkel oud gebouw. En dan je lezing houden in het Literaturhaus, midden in de oude botanische tuin, waar de fotograaf van de Kieler Nachrichten foto’s wil maken bij een Chinese kurkboom. Ik was daar twee jaar geleden ook al eens. Nee, daar kan een stad als Hamburg echt niet tegenop. Bovendien was de lezing in een gebouw waar professioneel gerouwd wordt en ik heb me het leplazerus moeten lezen en zwetsen om tegen al die in het gebouw hangende rouw, triestigheid en dood op te kunnen.
Weer hier in de stad stapt een vrouw met een ontevreden kop de volle tram in. Met een dochtertje van een jaar of vier en een klein kind in een kinderwagen. Ik stond op de plek waar fietsen en kinderwagen mogen staan. Zij zet de wagen tegen mijn been aan, zegt niets. Ik verzet vanzelfsprekend geen stap. “Mag ik hier misschien staan.” zegt ze dan. “Als u dat vriendelijk vraagt, kan ik daar eens over denken,” zei ik. Het dochtertje werd zenuwachtig en nadat ik aan de kant was gegaan, glimlacht het kind zó hartenbrekend naar me, dat, nou ja, mijn hart bijna brak. Een kind van vier dat al zó gehaaid en geroutineerd de verantwoordelijkheid neemt voor haar niet helemaal in orde zijnde moeder. Het zou verboden moeten worden.
|
Inge:
En zomaar ineens staat Boven is het stil weer in onze top-tien.
zaterdag 18 april 2009
gerb:
Goh, wat een klassieker is dat toch!
zaterdag 18 april 2009
mariska:
Nog even verderbordurend op empathie. Het zou je blik misschien verbreden wanneer iedereen (waar onder jij!) 24 uur per dag, jaren achter elkaar met baby, kinderwagen en peuter door het leven zou moeten. Dat is namelijk soms zwaar.
Bijvoorbeeld: Je hebt net de kinderwagen en baby van 3 hoog naar beneden getild, blijkt dat je je tas boven hebt laten liggen. En je laat de kinderen daar niet zomaar op straat staan. Sleutel in het slot vergeten. In mijn tijd had je dan ook nog trams waar kinderwagens niet door het deurtje pasten zodat je wel eens 6 trams voorbij moest laten gaan. Je loopt door de stad en moet enorm plassen maar dat kan niet want je kunt je kinderen niet alleen laten. Als je dan bijvoorbeeld ook nog al twee jaar niet meer voldoende geslapen hebt, je borst ontstoken is of de vader van de kinderen het af laat weten of je bijna ontslagen wordt, echte geldzorgen hebt en je werkt je wagen, peuter en bagage eindelijk in de tram en er staat dan een gezonde sterke man die alleen maar voor zichzelf hoeft te zorgen op de ENIGE PLEK waar jij mee MAG (ik mocht zonder pardon weer terug op de halte omdat er al twee kinderwagens op die plaats stonden) en die geen oog voor je heeft en meent dat jij niet ontevreden mag kijken en vrolijk om de gunst moet vragen om op die plek te staan.
Wat bezielt jou om zo op je strepen te gaan staan? M.i zou iedereen die kleine kinderen ziet zich af moeten vragen wat hij kan doen om voor deze mensen te zorgen. Even helpen met tillen, uit jezelf plaats maken, even naar iemand lachen. Gelukkig zijn er heel veel mensen die dat graag en voor niets doen, gewoon uit begrip. Als je aardig bent voor de ouders is dat voor een kind ook goed. Erbarme dich!
zaterdag 18 april 2009
Lotus:
Ik ging nooit met een kinderwagen de tram in....keek wel uit. Ik droeg mijn kinderen op mijn buik in een draagdoek!
zondag 19 april 2009
Jan:
Als ergens plek gemaakt wordt voor mensen (moeders met kinderen, vaders met kinderen, ouwe mensen, gehandicapten), dan wordt ook meteen een plek afgenomen voor andere mensen, en het recht geschapen hier verschrikkelijk bot mee om te gaan. Gatver.
zondag 19 april 2009
Bart:
Volgens mij bedoelt Mariska dit te zeggen...
zondag 19 april 2009
Lotus:
God, ik kom niet meer bij...Bart....mijn dag kan niet meer stuk. Tranen biggelen over mijn wangen van het lachen. Als iemand dit, o zo herkenbare deel van het moederschap, zou kúnnen verwoorden is het brigitte Kaandorp wel!
zondag 19 april 2009
Naar boven
|
|
