Weblog van Gerbrand Bakker
Het leek wel herfst (Nederlandse schrijver in het buitenland (7))
Vroeger, heel vroeger, gingen we elk jaar naar Parijs. Parijs was geweldig, vonden we. Het goedkoopste hotelletje, op vrijwel niks overleven, leuke kleertjes aan en je dan mengen onder de Parijzenaars, zodat je jezelf ook een beetje Parijzenaar voelde en zomaar verkering zou kunnen krijgen met zo’n fijne Franse jongen. Zou. We liepen daar jong en onbezonnen rond, vol van onszelf en god, wat was die stad mooi. Interessant, dat was het. We deden interessant. Nu sprak een bejaard echtpaar ons aan in een restaurant en dat kreeg het al snel over Zwitserland en een club daar die helpt bij vrijwillige levensbeëindiging en de man zei: “Je weet niet hoe erg het is om oud te zijn tot je het bent.” Nu bevaderde Jean Mattern van Gallimard (goddomme drie jaar jonger dan ik) mij dusdanig dat ik in zijn kantoor aan de Rue Sébastien-Bottin bijna in huilen uitbarstte. Nu liepen we daar zelf rond als de straatvulling van pakweg vijfentwintig jaar geleden; mensen die niet meer dan het decor vormden van onze eigen dromen en wensen en onstuimige verlangens; mensen die je over het hoofd zag. Het is mij daar veel te druk nu. Waarom wil iedereen tegelijkertijd het Louvre of de Sacre Coeur in? Ik heb daar niets meer te zoeken, al die mensen bovenop elkaar, het beangstigt me. En nergens een fijn dier ter troost te bekennen. Ik ging op zoek naar dat schilderij van Delacroix, dat met die blote vrouwenborsten en de Franse vlag, in het Musée d’Orsay. Maar dat hangt daar helemaal niet, dat had ik mij verkeerd herinnerd. Het was grijs in Parijs en zelfs toen zaterdag de zon doorbrak, kwam daar weinig verbetering in. Boten voeren zinloos heen en weer op de Seine, de typische straatstalletjes roken muf (kan die Jim Morrison niet eens opgeruimd?) en de Eiffeltoren stond telkens daar waar we hem niet verwachtten.
|
Naar boven
| nieuws |
|
17-06-2010Winnaar IMPAC! 20-05-2010Shortlist Prix Cévennes |
