Er komt in Huize Gerbrandsdingetje wel eens een mail binnen, van een lezer, ik schat zo twee per week. Hier rechts in de navigatierechthoek is het namelijk nog steeds mogelijk om me te mailen. Nooit krijg ik een mail van iemand die schrijft: ‘Wat een rotboek, wat een verloren uren! Kunt u geen andere hobby zoeken?’ Gisteren kreeg ik een mail (en ik mag het bespreek-deel ervan hier doorplaatsen lijkt mij, want de tekst staat op de website van de boekgrrls), die me nogal aanstond, omdat erin verwoord wordt hoe ik wil schrijven, wát ik wil schrijven. Waardoor ik dan weer merk dat wat ik wil en doe bij sommige lezers prima overkomt. Dat is een van de mooie dingen van het schrijver zijn. Hier komt-ie:
Steen op mijn maag. Wat een goed geschreven boek toch weer. Het is zo erg wat hij schrijft, zo erg dat ik echt af en toe moest ophouden met lezen. En waarover gaat het nou helemaal? Een gezin op het platteland, een oma die er op bepaalde dagen niet meer tegen kan. Op 17 juni zeker niet. Drie broers van wie er één licht gehandicapt is door een ongeluk. Homoseksualiteit. Het is allemaal zo aangrijpend echt. Geen fantasieverhaaltje, geen vermaak, geen spanning voor de opwinding. Koningin Juliana speelt er ook nog een rol in, ook weer 18-karaats. Wat is dat met die Gerbrand Bakker. Ik laat me helemaal niet meer zo gemakkelijk pakken, maar hier is geen ontkomen aan. Steengoed boek. Au.
|