Gerbrand Bakker

Het ergste aan die intocht (“Warm Welkom”) gisteren was dat na afloop (en de olympiërs stonden maar heel kort op het podium) de hele handel naar onder het podium gedirigeerd werd, waar familie en vrienden stonden. Elma de Vries, die zich in Vancouver al zo akelig en alleen gevoeld had omdat ze geen ploeg had en ze op een kamer was gezet met één of andere official, kwam nogal lang in beeld, spiedend om zich heen kijkend. Er was blijkbaar niemand voor haar. Sven Kramer maakte zich binnen een halve minuut uit de voeten met zijn vriendin. Misschien heeft zij het achter de plastic backstage-doeken uitgemaakt, misschien is dat straks bij de koningin van zijn gezicht af te lezen.
Iets anders: op die afbeelding hiernaast ben ik momenteel. Het stoomtreinstation Rhyd Ddu, van waaraf Mount Snowdon beklommen kan worden. Dit staat er nu:

Later, ze wist niet hoe veel later, kwam de jongen het perron oplopen. Ze zat tegen het wachthok geleund, de deur zat op slot. Onafgebroken had ze naar een bouwwerk gestaard dat langs het spoor stond: een rode bak op heel hoge, zwarte poten, met een tuit. Ze kwam overeind. Toen de jongen voor haar stond – hij had warme wangen en de metalige geur van ijle berglucht hing om hem heen – vroeg ze: ‘Wat zie je?’
Het duurde even voor hij antwoordde. ‘Een vrouw met een heel mooie, paarse muts. Ze is moe. Ze heeft de top niet gehaald, maar dat is misschien helemaal niet erg. Ze moet naar huis. Het is kerstmis, er moet gekookt en gedronken worden.’

woensdag 3 maart 2010
» reageer « » stuur door «

Weblog van Gerbrand Bakker