Reageer
Hert op helling
Gisteren bracht ik vier uur door in Thermae 2000. Toen vond ik het genoeg en ben ik naar buiten gegaan om met een enorme omweg de witte Cauberg af te dalen en van de zijkant Valkenburg opnieuw binnen te lopen. Onderweg zag ik een hert dat met moeite de steile helling langs het pad beklom. In het wellness-paradijs was het heel druk met mensen van allerlei pluimage. Ik kan dat slecht: me in een kluwen van naakte mensen begeven en dan net doen alsof het allemaal zo heerlijk ontspannend is, in overvolle bloedhete hokken zitten waar opgietingen plaatsvinden, zwemmen in de koude buitenlucht, lekker liggen op een bank met een boeiend tijdschrift. Het heeft iets van een sekte, vooral als je nooit naar zo’n saunacomplex gaat. Iedereen weet precies wat ze moeten doen, behalve ik. Een paar dingen waren leuk. Zo ging een ontstellend dikke man in de sneeuw rollen, op een heuveltje. “Dit is fijn joh!” riep hij. Ik zag het en vroeg me af waarom dikke mannen allemaal zo’n minuscuul piemeltje hebben, nu verborgen achter drie sneeuwvlokken. Rubensvrouwen, zoals ze geloof ik genoemd worden, vind ik heel erg mooi. Daar kan ik urenlang naar kijken. Vlak voor ik vertrok zag ik voor de tweede keer de lange, dunne jongen met een heel erg grote en mooie lul, werkelijk een magistraal exemplaar. Hij en zijn vriendinnetje stonden opvallend lang te dralen en te draaien bij de douches. Zó magistraal was die lul dat ik, toen ik afwezig het hert de helling zag beklimmen, me afvroeg of ik hem werkelijk gezien had. Als een Alfa-bok had de jongen er gestaan; geld, aanzien, roem, intellect in één klap overbodig makend, zelfs zijn vriendinnetje verdween in de damp. Zo één zie ik er nooit meer, dacht ik en werd heel triest. Het werd ook net donker en het begon weer te vriezen, ik gleed uit op een stuk verijsde sneeuw. Had ik hem maar nooit gezien, en zeker niet vlak voor ik wegging. Alles leek ineens zo nutteloos. Als ik deel drie van Het Bedrijf van Hans Vervoort uit heb, ga ik Lord of dark places van Hall Bennett herlezen. |