Reageer
Peperkoek
Gisteren fietste ik met vijf kilo peperkoek, zoals ze in Brabant zeggen, van Amsterdam CS naar huis. Maar niet nadat ik met het pakket, opgemaakt als een fruitmand, met folie en fleurige strikken, al in de trein had gezeten en op perrons heen en weer had gelopen. Peijnenburg, want Peijnenburg zit in Geldrop. Ik ben benieuwd wat er in Veldhoven zit, of in Oostvoorne, Venlo (ja, allerlei carnavalskroegen), Zevenhuizen en Uden. Wat wel fijn is aan in therapie zitten, is antwoorden geven op bepaalde vragen. Hoe dat met die tweelingen zit, of waarom mijn boeken altijd zo treurig zijn. “Daar wordt aan gewerkt,” zeg ik nu. “Daar kan ik over pakweg een jaar meer over zeggen.” Hahahaha, doet dan iedereen, maar ondertussen heb ik me er mooi vanaf gemaakt. Ook met alle autobiografische vragen maak ik zo korte metten. Gisteren zei één van de lezingorganisatoren, die voortdurend allerlei boeiende weetjes spuide, tijdens de afsluiting van de lezing dat uit onderzoek is gebleken dat één op de zoveel foetussen er eigenlijk twee waren en dat er mensen zijn die zich dat in een zeer vroeg stadium afgebroken tweelingschap altijd blijven herinneren, in hun achterhoofd. “Goh,” zei ik, “heb jij mij even wat geld bespaard.” Nu ga ik even een peperkoek opeten, want voor ik die vijf kilo weg heb, is de Boekenweek alweer voorbij.Nb. het dijbeen op de bijgaande Peijnenburg-reclame is van Jarno Meijer, die ken ik van de ijsbaan. |