Google
www www.gerbrandsdingetje.nl
Home | Nieuws | Boek | Optredens | Archief | To international visitors page To international visitors page To international visitors page

Boeken van Gerbrand Bakker

De Omweg is eind september 2010 uitgekomen bij uitgeverij Cossee.

Flaptekst:

Amsterdam. Een vrouw verdwijnt. Haar echtgenoot wordt verhoord door een begripvolle agent en gaat te rade bij zijn schoonouders. De vrouw heeft een huis gehuurd, ver weg, in Wales. Om een nieuwe start te maken. Ze wil dingen vergeten, is gevlucht voor lastige situaties en pijnlijk nieuws. Misschien komt alles toch nog goed. Het is november, het wordt december. Een botte schapenboer slacht een lam, een huisarts zit zich dood te roken in zijn lege praktijk, de vrouw laat haar haren kort knippen door de plaatselijke kapster. Van de tien witte ganzen op het veld bij het huis zijn er na twee maanden nog vier over. En wat moet ze met de vriendelijke maar ongrijpbare jongen die op een nevelige namiddag over de muur rondom haar tuin springt? De dag voor kerst schepen de echtgenoot en de politieagent zich in op de boot naar Hull. Ze komen steeds dichterbij, de tijd begint te dringen.

Gerbrand Bakker vertelt op een sensuele manier, met altijd weer onverwachte wendingen, over een jonge vrouw, die probeert te ontsnappen aan haar ondraaglijk geworden omstandigheden. Het is het verhaal van iemand, die midden in het leven gedwongen is opnieuw te beginnen. Als zij maar de kans krijgt.

Recensies:

'Net als Boven is het stil is De Omweg een mooie, overtuigend verstilde roman.'
'Dat is een van de geheimen van Bakkers stijl. Hij laat je als lezer meer weten dan zijn hoofdpersonen, hij toont hun handelingen en gedachten maar jij bent degene die ze begrijpt. Hij beheerst het show, don't tell-ambacht tot in de puntjes.'
'[...] Tegen die oppervlakkige geest des tijds tekent Bakker met De Omweg stil protest aan. En stelt er overtuigend iets tegenover: bewustwording van de universele krachten van het bestaan.'
Rob Schouten in Trouw, 25 september 2010

'Gerbrand Bakker heeft met De omweg een knap boek geschreven, een heel ander boek dan Boven is het stil en Juni. Op overtuigende wijze laat Bakker de lezer toe in het hoofd van de vrouw en maakt hem of haar deelgenoot van een ingrijpend en onvermijdelijk drama.'
'Een absolute aanrader'
Tijdschrift Boek, september/oktober 2010


Een betoverend verhaal

'Gerbrand Bakker is de mooiste natuurschrijver van Nederland. Zoals hij schrijft over ganzen, rietkragen en graspaden door een weiland, daar ga je gewoon van huilen. Hij weet het zo te verwoorden dat de natuur troost en geruststelt. Dáár wil je zijn. Bakker betovert je in zijn kleine, grote verhaal. Geen wereldnieuws, geen politieke wandaden, geen stress om een dalende AEX. Het is de man, de vrouw, de hond en het huis. Ik sloot me op in het verhaal. Ik trok de dekens wat hoger op en wilde erin verdwijnen. Dit boek is een beauty. Ik geef een 9+.'
Marleen Janssen op Libelle.nl, 28 september 2010


Deze personages zíjn er gewoon ****

'De lezer groeit in een boek van Bakker, zoals de personages in die boeken ook groeien, ja, uitgroeien tot memorabele figuren.
[...] hoewel de roman inderdaad in de derde persoon is geschreven, kruipt Bakker intiem onder de huid van zijn personages. Er wordt dus eigenlijk niet over de personages geschreven, ze zíjn er gewoon. [...] De titel van deze roman klinkt bijna als een programma: via een omweg komt Bakker bij de kern van de zaak. Bakker vertelt alles schijnbaar onaangedaan; maar wij zitten met de brokken.'
Arie Storm in Het Parool, 29 september 2010


Een werkelijk grandioos stilist *****

'Fenomenaal. Een ander woord is er niet voor Gerbrand Bakkers nieuwe roman De omweg.
Bakker is een grandioos stilist. Dat liet hij al zien in zijn debuutroman 'Boven is het stil' en die kunst heeft hij alleen nog maar versterkt. Zijn zinnen hebben een dwingend, haast vanzelfsprekend ritme. Groot schrijverschap zit niet in wát er verteld wordt, maar hóe het verteld wordt en vooral in dat wat níet gezegd wordt, maar woordloos oprijst achter het verhaal. Bakker toont zich een absolute meester daarin.'
Sonja de Jong in Noord-Hollands Dagblad en andere gpd-bladen, 29 september 2010


Bakkers stijl is mooi sereen

De omweg is een eigenzinnig product van een eigengereide schrijver. De roman scoort vanwege de woordslijperij straks vast weer goed aan het literaire prijzenfront, maar vraagt wel om een zeer geduldige en welwillende lezer.'
Irene Start in Elsevier, nr. 39, 2 oktober 2010

 

De vierde roman van Gerbrand Bakker is een studie in afstandelijkheid

'[...]gebrek aan emotie en een onopmerkelijke stijl.
Stilistisch blijft Bakker ook achter bij zijn eerdere werk.
Maar dat maakt De omweg [het in de vertalingen wegpoetsen van een slechte eindredactie, GB] nog niet tot de roman waarop de buitenlandse lezers van The Twin zitten te wachten. Zoals het ook niet het boek is dat de Nederlandse fans van Boven is het stil of Juni in vervoering zal brengen. Tijd voor een time-out van Gerbrand Bakker. Daarna langzamer publiceren en sneller en dwingender schrijven.'
Pieter Steinz in NRC, 1 oktober 2010

'Betoverende stijl.
Nederlands troetelkind.
Wonderlijke schrijver.
Het is net of je naar een film van Chabrol of Godard zit te kijken.
Het heeft iets betoverends en het einde is verrassend.
Hij weet heel veel spanning op te roepen met minimale middelen.'
Ingrid Hogervorst in Tros Nieuwsshow van 2 oktober [vanaf 6:05]

'Schrijver en collega-hovenier Gerbrand Bakker gooit met zijn 'debuutroman' Boven is het stil nog steeds hoge ogen - dit najaar was hij de eerste Nederlander die de prestigieuze IMPAC-prijs won - en nu heeft hij zichzelf met zijn nieuwe roman De omweg deels opnieuw uitgevonden. In zijn eerdere romans Perenbomen bloeien wit en het amper een jaar geleden in de zomermaand verschenen Juni gebruikt hij het hem welbekende Noord-Holland als decor. Ditmaal steekt Bakker over naar het oude Albion om zijn hoofdpersoon in Wales een afgelegen cottage te laten huren. Deze roman is opnieuw het bewijs dat grote literatuur baat heeft bij een eenvoudige setting, waar dan ook ter wereld.
Hier is een auteur aan het werk die zijn lezers serieus neemt. Hij laat veel aan de verbeeldingskracht over.
Bakker heeft het werk van Dickinson knap in deze roman geïntegreerd.'
Guus Bauer op Literatuurplein, oktober 2010


November, windstil ****

'Maar dan kruist een jongeman het pad dat naar haar huis leidt, ene Bradwen die zij in zichzelf meestal aanduidt als 'de jongen'. Zij stelt zich voor als Emily. De jongen blijft weken bij haar en met hem ontstaat een prachtig, teder verbond, dat, hoe kan het ook anders, weinig woorden nodig heeft. Elke keer als zij geen antwoord wil geven op zijn vragen, zegt ze 'ach', en ook al verstaat hij geen Nederlands, de boodschap komt over: 'Wij hebben niet zo'n woord. Waarmee we zeggen "hou je mond"', merkt hij op.
Meer dan ooit laat Bakker zich in De Omweg zien als de stilist van de gemankeerde conversatie. Het wordt soms bijna hilarisch, vooral als het perspectief naar een bovenwoning in Amsterdam zwenkt. [...] Hebben de ouders eindelijk net gehoord waar haar dochter uithangt, zegt de moeder: 'Ongelofelijk.' Waarop iemand vraagt: 'Wat is er?' De moeder weer: 'Die Kramer is een beest. Nu gaat hij nog versnellen ook!' Meesterlijk beschrijft hij hoe de vrouw misschien wel het beste deel van haar leven beleeft als haar lichaam het aan alle kanten begeeft, samen met een jongen, een grassig pad en oeroude bomen in de buurt.'
Greta Riemersma in De Volkskrant, 2 oktober 2010

'De Omweg heet het nieuwe boek van Gerbrand Bakker, en dat is precies wat het is: één grote omweg. De Amsterdamse Agnes belandt in Wales. Ze laat een echtgenoot en een schandaal achter. Het geheim is groter dan het schandaal. Ze heeft een plan, maar tot de uitvoering ervan wil ze vragen beantwoord hebben. Ze zoekt antwoorden op de tast. Bakker zoekt ze in parallelle levens - van een dichteres, van een weduwe, van een jongen die komt aanwaaien om Agnes omweg op te rekken. Een mooie tocht, dankzij de omweg.' ****
Metro, 5 oktober 2010

'Zoals zijn beschrijving van het landschap je tenen doen jeuken - waar zijn mijn wandelschoenen? - zo bekruipt je de zin om in dat huis te bivakkeren: 'Heel langzaam daalde het land en alle ramen gaven uitzicht naar omlaag.' Dit en de herfstige atmosfeer zouden De omweg weleens tot een boek kunnen maken om je in te verliezen. En bovendien, zo vaak gebeurt het niet dat een mannelijk auteur overtuigend een vrouwelijke hoofdpersoon neerzet. Dat Bakker zo'n waagstuk aangaat maakt op zichzelf al nieuwsgierig. Hoe intrigerend het begin ook is - 'Op een vroege ochtend zag ze de dassen.' - halverwege blijkt de aandacht weggeebd. Je ziet haar naar buiten staren, in Dickinson bladeren, boodschappen doen, in bed liggen, maar haar gevoelsleven blijft schimmig. De auteur slaagt er niet in betrokkenheid of compassie te wekken voor dit vreemde, vervreemde, bijna onsympathieke wezen. De wezenlijke hoofdpersoon in De omweg is de natuur. Misschien hoort een mens daar volgens Bakker wel niet thuis.' ***
Inez van Eijk op Recensieweb, 7 oktober 2010

'Met zijn nieuwe roman De Omweg bewijst Gerbrand Bakker opnieuw uit te blinken in de beschrijving van de gemankeerde communicatie tussen mensen. De natuur ritselt daarbij nadrukkelijk om zijn personages.'
Joost van Velzen in Trouw, 9 oktober 2010


Gerbrand Bakker maakt indrukwekkende come-back

'Zijn vorige romans Perenbomen bloeien wit en Juni vielen een beetje tegen, en dus gingen er stemmen op dat Bakker een eendagvlieg was. Maar nu heeft hij weer een indrukwekkende prestatie geleverd.
Hij is niet alleen een meester in het neerzetten van een personage, hij weet ook hoe iemand profiel krijgt door hem of haar de contouren van een landschap te geven.
Je wordt opgezogen in een geheimzinnig verhaal dat even treurig als verrassend eindigt.'
Jaap Goedegebuure in het Financieele Dagblad, 9 oktober 2010

[Nb van GB: dit schreef Goedegebuure over Perenbomen: 'Gerbrand Bakker heeft weet van de grote drama's en de dubbelzinnigheid waarmee ze zich aan ons openbaren. Het is bijzonder knap dat hij alle mogelijke subtiliteit en ingehoudenheid weet over te brengen.']

'NIET MISSEN'
Linda, oktober 2010


Genieten van nonchalante eenvoud

'Wijselijk heeft hij nu gekozen voor een eenvoudig plot, een beperkt aantal personages en voldoende ruimte voor Bakkers unique selling point: de taal, de kracht en eenvoud van woorden. De auteur betreedt bepaald geen platgetreden paadjes, maar neemt altijd net even een andere route. Zo blijft zijn verhaal boeien, hoewel er weinig opzienbarends gebeurt. Bedrieglijk eenvoudig lijkt het allemaal. Des te verrassender én aangrijpender zijn de wendingen. [...]in deze roman is het opnieuw genieten van de nonchalante eenvoud in een verhaal dat tegelijk barstensvol subtiele symboliek zit. Het zit 'm in de details. '
Monica van den Berg in Nederlands Dagblad, 29 oktober 2010

'De omweg is een prachtige verstilde roman, waarin Gerbrand Bakker zijn talent voor het componeren van een roman opnieuw laat zien. In principe gebeurt er niet eens zo veel, maar de manier waarop de schrijver met zijn informatie speelt, is opnieuw indrukwekkend. Er blijft heel wat te ontdekken (in de letterlijke zin) voor de lezer.
Dit in tegenstelling tot de romans en de literaire thrillers waarin zo veel non-informatie over de lezer wordt uitgestrooid. In Nederland kom je dan al gauw in aanmerking voor de NS Publieksprijs (vgl. 2010 de verkiezing van Simone van der Vlugt Op klaarlichte dag.)
Dan is een boek als De omweg een verademing. Hopelijk zullen scholieren van havo en vwo dat ook willen inzien. Niet alles hoeft aan je te worden uitgelegd.
De amusementswaarde van de roman is ruim voldoende.'
Kees van der Pol op Scholieren.com, oktober 2010


De kunst van het weglaten

'Hierna zeg ik iets meer over de inhoud en ik 'verraad' daarmee ook enkele lijnen in het boek. Wie de roman nog niet gelezen heeft, moet hier dus ophouden met het lezen van deze recensie, anders vergal ik teveel leesgenoegen. Ik raad het boek wel van harte aan.
De omweg is in tal van details goed uitgewerkt, dat blijkt bijvoorbeeld als de vrouw Agnes blijkt te heten en niet van lamsvlees houdt. Ondanks dat veel verzwegen blijft in de roman, raakt het boek aan heel veel thema's zonder ergens al te expliciet te worden. Dat lijkt de kracht van Bakkers oeuvre te worden: betekenis meegeven aan zinnen die op het oog gewoon zijn, maar een wereld aan emotie meetorsen. De omweg is daar opnieuw het bewijs van.'
Coen Peppelenbos op Tzum literaire weblog, 3 november 2010

'Letterlijk tweevoudig een natuurtalent.
- Warm aanbevolen, dus?
Ja! Gerbrand Bakker!'
Jan Meng op Radio Noord-Holland, 10 november.
Hier na te luisteren, tweede uur, van 12:08 tot 17:50.


Weergaloze roman

'De dood is een thema waar Bakker op subtiele wijze mee omgaat. Emily woont in het oude landhuis van de weduwe Evans, die in datzelfde huis stierf. Constant ruikt Emily de oude vrouw om zich heen, naast zich, in zich. 'Was het nou de keuken die naar de oude vrouw rook, of zat het toch in haarzelf?' De symboliek ligt verscholen in Emily's besef dat zij zelf ook niet het eeuwige leven heeft. In alle romans van Bakker is de dood niet eng, maar heeft het levenseinde iets moois en vredigs.
De omweg van Gerbrand Bakker is weergaloos in subtiliteit en kleinheid. Het zal geen verrassing zijn als zijn nieuwste roman - net als Boven is het stil - veelvuldig vertaald wordt.'
Elske van der Velden op Cultuurbewust.nl, 3 november 2010

'In zijn vierde roman betoont Bakker zich opnieuw bekwaam in natuurbeschrijvingen. Zijn personages komen in die passages dan ook het meest tot leven. De afwikkeling van het verhaal stelt vergeleken daarbij teleur. Stukje bij beetje geeft Bakker het drama prijs, met cliffhangers en gezochte wendingen. Veel wordt niet benoemd maar de conclusie ligt steeds voor de hand; het show don't tell-principe als trucje. Bakker beheerst zijn taal maar gaf De omweg geen vleugels. Daarvoor is het te overgeconstrueerd.' *
Eva Gerrits in Vrij Nederland, week 45 2010

'Zowel in Juni als in De omweg is de verteller alwetend. Hij betrekt de lezer ook nu in zijn complot door hem informatie aan te reiken die hij zijn personages onthoudt. Hij doet dat beetje bij beetje, goed gedoseerd, zodat je als lezer voortdurend op het puntje van je stoel zit. De roman is geschreven in zachte herfsttonen, zoals die worden aangeleverd door het Welshe landschap. Overal is verval, het leven hangt van toevalligheden aan elkaar en dan ga je dood. Een somber boek dus? Welnee! Weemoedig, ja, maar Gerbrand Bakker maakt het onontkoombare draaglijk met zijn mild-ironische pen.'
Frank van Deijl in HP/De Tijd, week 45 2010

'Er zijn schrijvers die zweren bij de beginzin. De eerste zin van een roman is het fundament, zo prediken zij, waarop langzaam het kunstwerk verrijst. Gerbrand Bakker is een meester van de beginzin. Na het briljante 'Ik heb vader naar boven gedaan' uit Boven is het stil is er nu een nieuwe Bakker-klassieker. De nieuwe roman De omweg begint als volgt: 'Op een vroege ochtend zag ze de dassen.'
Bij het lezen van werkelijk goede boeken raak je langzaam in een trance. Je staat met je neus op het beschrevene, sterker, je beleeft wat de personages beleven. Bakker beheerst de kunst van de hypnose door middel van zijn afgemeten zinnen en het weglaten van vrijwel alle cruciale informatie. Verwacht geen spectaculaire achtervolgingen of broeierige nachten. Het domein van Bakker is de natuur, het vocht, de langs de hemel jagende wolkenluchten en de stilte die daarbij hoort. Voeg daar nog een ontluisterend plot aan toe en je krijgt een werkelijk goed boek. Het is het kunstwerk dat onherroepelijk verrijst als die eerste zin maar goed is.'
Frank Heinen op 8weekly, 18 november 2010

[Nb van GB: De politieagent heet in de verste verte geen Bram (de navigatieapparatuurstem heet Bram) en nee, ik heb de film Nothing Personal niet gezien.]

'Gerbrand Bakker is een meester in het niet zeggen waar het om gaat. Nergens staat expliciet dat de vrouw een hekel aan haar buurman heeft, maar ze had graag met haar modderige klompen zijn stoel besmeurd - zodat hij een 'baggerkont' had gehad. Nooit worden haar ingewikkelde gevoelens voor Bradwen benoemd, maar ze worden bijna tastbaar als Bakker beschrijft hoe ze naar hem kijkt. Hun laatste scène samen is de onderkoelde climax, waar je bijna overheen leest. Dat klinkt vreemd voor een climax, maar deze roman is er dan ook niet voor de slordige lezer. Des te indrukwekkender is het boek, als het einde tot je doordringt. Wie zich overgeeft aan het ritme van De omweg, wordt zeker beloond.'
Suzanne Bergman in Zin-Magazine, december 2010

Buitenlandse besprekingen:


Hypnotische vertelling van Gerbrand Bakker ****

'Gerbrand Bakker haalt met De omweg weer het niveau van zijn bekroonde debuut.
De omweg is het type boek dat je op één avond, in één ruk moet kunnen uitlezen. Dan word je geleidelijk gehypnotiseerd door deze kalme, scherp geobserveerde en doorleefde vertelling over angsten en verlangens. Ik vermoed dat de overdaad aan droge beschrijvingen ook nodig is om Bakkers droevig-romantische zinnen beter tot hun recht te laten komen.'
Marc Cloostermans in De Standaard, 4 februari 2011


A haunting tale of solitude from the Impac winner.

'When Gerbrand Bakker's first book, The Twin, won the Impac Award, it was clear that an assured and mature new voice had emerged in European fiction. A study of grief and loneliness in which a young man loses his twin brother, the novel was universally praised for its restraint, its quiet beauty and its undercurrent of dry humour – elements which are certainly carried forward into The Detour. Yet, as accomplished a work as The Twin was, its successor is even more powerful.'
John Burnside, The Guardian, 15 maart 2012

'And there is something almost thrillingly fresh about the way Bakker has approached writing this. It bears his indelible poetic stamp, his incisor cut, but is somehow entirely different in style to The Twin in its pace, its energy, its characters.
Its short staccato chapters possess a nervous energy, even when they describe a slow, languid moment. They compel you forward, making you want to read on, to learn more, to discover how this woman has found herself here, why she seems to have lost herself.'
Irish Independent, maart 2012

'Mit Der Umweg bleibt Gerbrand Bakker also auf seinem einmal eingeschlagenen Weg. fernab von aktuellen Moden und dem Zeitgeist erzählt er mit einer ebenso unaufdringlichen Sympathie wie subtilen Ironie die oft schon erzählte Geschichte vom Ende des Landlebens ein weiteres Mal.'
Die Zeit, maart 2012

'Auch in Der Umweg überzeugt sein Ton; Bakker erzahlt ruhig und sachte. Nur langsam nähert sich der Leser der Hauptfigur - dieser Frau, die erst nicht zu wissen scheint, was sie tun soll, die sich am Ende aber so kompromisslos zeigt, dass der Schmerz über ihre Ende noch nachklinkt, wenn man das Buch längst weggelegt hat.'
Basler Zeitung, 12 februari 2012

'Der Niederländer macht aus der Einsamkeit einer Sterbenden fast so etwas wie ein Thriller. […]
Bakkers einfache Sprache und die kurze Sätze und die Menge an Unausgesprochenen schaffen nicht nur schrecklich beklemmende Lesemomente. Sondern ein ständige Spannung, wie Thriller im allerbesten Fall erzeugen.'
Kurier, Wien, 9 maart 2012

[…] Was für ein Ende. Ein Buch, das ganz aufgeht in seinem rätselhaften Motto, ein Gedicht, das - noch in der Übersetzung - zu sich selbst zurückkehrt, gemäss einem Aufrag, den Bakkers Heldin Wort für Wort ausgeführt hat.'
Westdeutscher Rundfunk Köln, 13 maart 2012

'Gerbrand Bakkers neuer Roman Der Umweg - ziemlich abgefahren, aber grandios.'
Titel Magazin, 12 maart 2012

'Gerbrand Bakker won a Dublin Literary Award with his first novel, The Twin, which is being made into a film, and this is his second. It was published in Amsterdam in 2010. The particular strength is in the plot, which springs some late revelations and surprises, and will almost certainly keep you rooted to your chair until the dénouement.'
The Spectator, 17 maart 2012

'Gerbrand Bakker and translator David Colmer won the 2010 Impac Dublin prize with The Twin. Like its predecessor, The Detour is written and translated with lapidary precision, perspective and crisp prose; there is emotion and expression, but held back from the writing, which is controlled and full of clean, physical detail, simple and devastating.'
The Independent, 23 maart 2012

'Gerbrand Bakker ist ein geradezu diabolisch guter Erzähler. […] Bakkers zwei vorangegangene Romane waren bemerkenswertig gut, Der Umweg ist nun sein bislang bester.'
Süddeutsche Zeitung, 22 maart 2012

'A final note of appreciation must go to the book's translator, David Colmer. When turning one of Dickinson's poems into Dutch, Emilie decides to shift the meaning of a line in order to mimic the original's style, believing 'rhythm is most important here'. Colmer appears to work by this maxim, miraculously retaining Bakker's unique style and sensibility, in the process helping to confirm Bakker as a leading light of new European fiction.'
Wales Arts Review, april 2012

'Gerbrand Bakkers Buch ist ein subtiler Roman über Sprachlosigkeit und innere Erstarrung, über Einsamkeit und das Fehlen von Perspektiven, über den Stillstand. Kaum je zuvor ist in den letzten Jahren so reduziert, fein und luzid über große Gefühle geschrieben worden. So schwer das Buch an seinen Themen trägt, bleibt es doch heiter, auch leichtfüßig. Natürlich hat es auch einen kräftigen Schlussakkord, eine Wendung, mit der man rechnet und doch auch wieder nicht. Zurück bleiben die Bruchstücke einer in Scherben zerschellten Welt. Sometimes a day's work is for nothing because it leads nowhere: Emily Dickinson, einmal mehr. Auf diesen 230 Seiten kommt Bakker weiter voran als viele andere Autoren. Seinen Umwegen folgt man gebannt.'
Die Presse, 13 april 2012

'Das ist die ganze Geschichte. Gerbrand Bakker erzählt sie mit einer beeindruckenden Kunst der Andeutungen und der atmosphärischen Verdichtung; der Leser kann das Haus riechen, in das sich die Frau eingemietet hat, er kann die Sonne, den Wind und den Regen spüren, die über die karge walisische Landschaft hinweggehen. Was sich zwischen der sterbenden Frau und dem jungen Bradwen ereignet, wird mit so inniger Verhaltenheit erzählt, dass man zögert, von einer Liebesgeschichte zu sprechen, zumal dies aufgrund der vielfältigen Asymmetrien zu plakativ wäre und jeder dem anderen bis zum Schluss ohnehin ein Rätsel bleibt. Was auch immer zwischen den beiden geschieht: Es ist stark genug, um den Tod der Frau nicht trostlos erscheinen zu lassen. All dies findet in der Poesie Emily Dickinsons, die schlüssig in das Motivgeflecht des Romans eingearbeitet wird, ein zusätzliches Reflexionsmedium.'
Frankfurter Allgemeine Zeitung, 28 april 2012

'Ein Siegeszug der Literatur in doppelter Hinsicht.'
Deutschlandradio Kultur, 30 april 2012

'Die Sehnsucht, mit der Natur zu verschmelzen, und der Zwiespalt zwischen Todeswunsch und -angst geben den Grundton an in diesem stark reduzierten und dennoch bildkräftigen Roman. Aus der zurückhaltenden Erzählweise schöpft Bakker die enorme poetische Kraft, die ihm eigen ist.'
Neue Zürcher Zeitung, 4 mei 2012

'The protagonist's particular expertise is Emily Dickinson, and the translation of a poem ("Ample make this bed") is central to the climax of this quietly astonishing book, translated with apparent lucidity by David Colmer. When someone wants to show you another person, or people, doing something, but doesn't want them to be disturbed, they touch you on the arm and point silently. That is what reading this humble, compassionate book is like.'
Times Literary Supplement, 4 mei 2012

'Tranquility and tension generate a quiet triumph.'
Sunday Business Post, 13 mei 2012

'Austere and relentless in its chart of the slow tragedy that is Agnes's life, Bakker's novel is also surprisingly convivial. It is impossible to put it down without feeling a deep sense of acquaintance with its wild, neglected terrain, and with the foibles and aspirations of his characters. If the ending is a little abrupt - Agnes is dead, Bradwen leaves, and the husband and his policeman friend are left somewhere on the path that Agnes frequented - it does not damage this haunting and charismatic story. Bakker won the 2010 International IMPAC Dublin Literary Award for his novel The Twin. Here he is well served by his translator David Colmer, originally from Adelaide and winner of the NSW Premier's Translation Prize in 2009, who has created a seamless, mesmerising text. Highly recommended.'
The Age, Australië, 2 juni 2012

'Gerbrand Bakker ist Meister einer Poesie, die den Atem anhält.'
Westdeutsche Allgemeine, 7 juli 2012

'Meget smukkere blever prosa ikke.' *****
Berlingske Tiderne, 6 november 2012

'Tilstanden kaldes frem på fineste vis i Gerbrand Bakkers afdæmpede prosastil. Både naturoplevelserne og beskrivelserne af de nødtvungne møder mellem Emily og den lokale befolkning er udført med detaljesans og dybde. Det er hans bedste og mest bevægende roman indtil nu.' *****
Politiken, 9 november 2012


Naar boven
Klik op de foto voor een vergroting
 Flaptekst
 Recensies
 Buitenlandse besprekingen
andere boeken:
 Perenbomen bloeien wit
 Junior Etymologisch Woordenboek
 Boven is het stil
 Ezel, schaap en tureluur
 Juni