Boeken van Gerbrand Bakker

Ezel, schaap en tureluur is in februari 2009 uitgekomen bij uitgeverij Cossee.

Het thema van de Boekenweek 2009 is ´Tjielp tjielp - De Literaire Zoo´. Elke zichzelf respecterende uitgeverij geeft in het kader van dit thema minstens één ´dierenboek´ uit. Cossee heeft Gerbrand Bakker gevraagd een dierendagboek samen te stellen. ´Het is er niet met de haren bijgesleept,´ overtuigden ze hem. ´Je schrijft toch al voortdurend over beesten.´ Ezel, schaap en tureluur is samengesteld uit columns die eerder in De Groene Amsterdammer zijn verschenen, (danig bewerkte) teksten van www.gebrandsdingetje.nl, één nieuw verhaal, ´Betsie, Trudie, Trijnie en Bert´, en welgeteld twee gedichten. Achterin is een uitgebreid register van dierennamen opgenomen, terwijl alle mensennamen weggelaten zijn. In het nawoord schrijft hij: ´Ik vond het samenstellen van deze bundel [...] trouwens dusdanig aangenaam, dat ik de stille hoop heb dat het thema voor een volgende Boekenweek Waai waai – Hoge bomen in de Nederlandse Letteren luidt.´

Teksten als de onderstaande zijn in het Dierendagboek te vinden:

Man en paard

Donderdag 27 juli 2006

Gisterochtend om iets over half negen kwam ik Jochem Uytdehaage tegen, op de Gooimeerdijk. Ik was er alleen, dus kon niet kop over kop van windmolen naar windmolen. En wat zou het nu fijn zijn om te schrijven: Jochem zei: “Zullen we samen kop over kop de windmolens nemen?” Maar nee. Hij zei helemaal niets. Hij fietste er met een meisje in zijn machtige kielzog en ging bovendien de andere kant op. Later moest ik vijfendertig minuten wachten op de veerpont naar strand Horst en vergat ik mijn wielerhandschoenen mee te nemen.
Een klein stukje Gelderland in stond een huisje, dat was mijn einddoel. Het was ongelofelijk heet ’s middags en van slapen in de tuin kwam niks. Ik moest slapen want was na het eerste gesprek over mijn tweede boek maandagochtend dusdanig in paniek dat ik de nacht erop maar drie uur geslapen heb en evengoed om kwart over zes opstond om niet in de bokhitte te hoeven fietsen. Het was zó heet dat ik tijdens een Gelders ommetje – zo rond half acht – niet eens iets aan mijn bovenlijf had. Terwijl ik een bloedhekel heb aan al die (oudere) mannen die onbeschaamd halfnaakt op fietsen zitten. Goed, omdat ik niks aan had, kreeg ik het hoofd van het paard Mickey, dat schuin tegenover het huisje loopt, tegen mijn blote bovenlijf aan. Hij snuffelde, streek met een honingzachte neus langs mijn navel, duwde zijn vierkante voorhoofd tegen mijn borst, duwde zijn wang tegen mijn flank. En wat zou het nu fijn zijn om te schrijven: En we leefden nog lang en gelukkig. Maar nee, zo gaat het niet. Mensen en dieren kunnen en mogen niet trouwen. Ze kunnen wél samenwonen, en hoewel ik best een groot huis heb, nam ik Mickey toch maar niet mee naar Amsterdam, wat me overigens twaalf euro treinkosten bespaard zou hebben. Want als je samenwoont met een paard heb je altijd gratis vervoer. Later die avond, toen het wat koeler werd, rende Mickey wel honderd rondjes en liet hij daarbij wel vijftien dikke scheten, we konden het op het zomeravondstille terras van het huisje horen.
Paarden. Weinig mooiere wezens zijn er op de hele wereld. Maar, eerlijk is eerlijk, Jochem in zweethemd zonder mouwen mag er ook zijn.