Boeken van Gerbrand Bakker

Perenbomen bloeien wit verscheen in 1999 bij uitgeverij Piramide (Amsterdam) en beleefde in Nederland en Duitsland (als Birnbäume blühen weiß) vijf drukken.

In oktober 2006 kwam een luister-cd uit met een nogal uitgeklede tekst, gelezen door de auteur. Zie verder www.cossee.com

In maart 2007 verscheen bij Uitgeverij Cossee een bewerkte versie van het boek, voor volwassen lezers.

De tweeling Klaas en Kees en hun jongere broer Gerson spelen al heel lang ´zwart´: een spel waarbij de belangrijkste regel is dat ze hun ogen niet mogen opendoen. Maar als ze op een zondagochtend met zijn allen in het autootje van hun vader stappen, verandert alles in één klap. Op een kruispunt, midden tussen de boomgaarden, krijgen ze een auto-ongeluk.
Niets is meer zoals het was: Gerson zal zijn hele leven ´zwart´ moeten spelen. Wil hij dat wel? Hoe ziet hij de toekomst?
Klaas en Kees zetten alles van voor en na het ongeluk op papier.

Daar zaten we dan, ieder aan een kant van het bed. We dachten allebei aan het oeverloze gezwets van Gerson tegen Daan, toen die maar niet ophield te janken na het vertrek van moeder. Nu moesten wij oeverloos gaan zwetsen. Veel praten, daar hebben wij niet al te veel moeite mee. Nooit gehad ook, we hebben altijd elkaar gehad om tegenaan te praten. Maar nu Harald ons min of meer de opdracht had gegeven te praten, zaten we met een mond vol tanden en een dikke tong. Alsof je in een volle kamer een sinterklaasgedicht voor moet lezen, vlak nadat iemand ´Stil nou even! Klaas of Kees gaat een gedicht voorlezen!´ heeft geroepen. Dan kan het gebeuren dat je door de plotselinge stilte en aandacht opeens geen letter meer kunt lezen.
 Zo begon het:
 ´Gerson, je moet terugkeren naar dit leven.´
 ´Gatverdamme, Kees, wat zeg je nou?´
 ´Harald zei het toch ook?´
 ´Harald is dol op moeilijke woorden en uitdrukkingen. Zou jij zelf ooit zoiets zeggen?´
 ´Dat weet ik niet.´
 ´Ik wel. Nooit van je leven.´
 ´Maar we moeten toch iets zeggen.´
 ´Je kunt toch wel iets anders verzinnen?´
 ´Nu even niet, nee.´
 ´Hadden we maar beter opgelet toen Gerson avondenlang tegen Daan zat te praten.´
 ´Moeten we tegen hem praten, of kunnen we met elkaar praten, en dat Gerson dan gewoon meeluistert?´
 ´Ik weet het niet. Waar is Harald ineens gebleven?´
 Zoals met zoveel dingen ging het vanzelf. Als je er maar niet te diep over nadenkt. Gewoon doen. We deden ook nog iets anders. Klaas streek Gerson onafgebroken over zijn arm terwijl we zaten te bazelen. Kees zat aan de kant van Gersons verbrijzelde arm en wist niet goed wat hij moest doen. Alleen de puntjes van zijn vingers staken uit het gips. Daarom ging hij de zalf die Harald op Gersons kin had gesmeerd nog iets beter uitwrijven.
Toen hij daarmee klaar was, vertelde hij Gerson over de enorm grote, donkerblauwe leenauto van een garage. Dat hij bij de beschrijving ervan de airbags niet oversloeg, was misschien een beetje onnadenkend. Stel dat Gerson ons inderdaad kon horen? Op het moment dat we echt niet meer wisten waar we het nog over konden hebben, gaf Kees Gerson een zoen op zijn mond. ´Volgens mij is zoenen heel goed,´ zei hij. ´Lippen zijn heel gevoelig, dit voelt hij zeker.´ Daarna spraken we nog een tijdje over de lippen van meisjes die we nog zouden gaan zoenen, ooit. Voor we het wisten hadden we anderhalf uur zitten praten. Tegen elkaar en tegen Gerson. Zijn linkerarm was in die anderhalf uur helemaal warm en rozig geworden.

´Eersteling Gerbrand Bakker ook al erg sterk.´
´Deze kleinere, berperktere, maar nog steeds mooie en gevoelige novelle maakt goed duidelijk dat met Bakker een schrijver is opgestaan die in twee boeken al een eigen oeuvre weet neer te zetten.´
Trouw, 10 maart 2007

´De fraaie titel blijft in je hoofd hangen, en net als in Boven is het stil spelen de natuur en geluiden een belangrijke rol. De stem van Bakker (die de eveneens pas verschenen luister-cd heeft ingesproken) past bij zijn manier van schrijven. ´Vet saai´, zullen pubers misschien zeggen, maar als volwassene zeg ik: ´Onopgesmukt en warm.´´
De Volkskrant, 16 maart 2007

´Gerbrand Bakker heeft weet van de grote drama’s en de dubbelzinnigheid waarmee ze zich aan ons openbaren. Het is bijzonder knap dat hij alle mogelijke subtiliteit en ingehoudenheid weet over te brengen.´
Provinciale Zeeuwse Courant (PZC), 24 maart 2007

´Bakker bevestigt met Perenbomen zijn talent.´
Brabants Dagblad, maart 2007

´Wie Perenbomen bloeien wit leest na Boven is het stil zal vermoedelijk teleurgesteld zijn en zich afvragen of Bakker een ´one-issue-auteur´ is.
NRC Handelsblad, 30 maart 2007

´Stil verdriet mooi verwoord.´
´In dit verstilde boek over een mannenhuishouding dat verder moet na een auto-ongeluk, gaan melancholie, fraaie sfeertekeningen en stilistische trefzekerheid hand in hand.´
´Gerbrand Bakker bevestigt de reputatie die hij met Boven is het stil verwierf. Geen auteur die dit jaar zo mooi over tijd, stilte en dood schreef als hij.´
De Telegraaf, 30 maart 2007

´Bakkers eerste, of zo u wil, tweede debuut, is hoe dan ook de moeite waard. Jarenlang bleef hij een onbekende, met een jeugdroman die niets had gedaan in Nederland en een veelbelovend manuscript in de la. Nu is hier dit kleine oeuvre, eenzaam in het polderlandschap, dat heel veel meer belooft.´ Recensieweb, 30 maart 2007

´Het verhaal heeft de dramatische kracht van een doordeweekse RTL4-film. Zo´n sentimenteel ´waargebeurd verhaal´ dat met alle clichématige stijlmiddelen de tranen uit huisvrouwen van middelbare leeftijd trekt met de onvermijdelijkheid van vers gesneden uien.´
´Perenbomen bloeien wit is een leeg boek.´
8Weekly, 5 mei 2007

´Perenbomen bloeien wit is een evenwichtige, prachtig geschreven novelle die nergens sentimenteel wordt, hoewel je een brok in je keel krijgt, doordat Bakker de broers geserreerd en met een humoristische ondertoon laat vertellen.´
BN De Stem, 6 december 2002

´Dit prachtig geschreven jeugdboek van Bakker zal zeker niet onopgemerkt blijven.´
Leeuwarder Courant, 28 januari 2000

´Bakker heeft zijn personages zorgvuldig uitgewerkt. Zijn kwaliteit blijkt uit de aandacht voor de ´bijrollen´, bijvoorbeeld die van de verpleegkundige Harald, die crème op de puistjes van Gerson smeert als die in coma ligt. [...] Een gedurfd boek, fijnmazig maar met scherpe randjes.´
Hervormd Nederland, 1 april 2000

´Ondanks het zware thema leest dit prachtige boek als een trein: telkens weer staat het juiste woord op de juiste plaats. Nergens wordt het pathetisch. Het taalgebruik getuigt van een grote eenvoud en raffinement en toch weet de auteur je steeds weer diep te raken en de heftige emoties treffend weer te geven. De titels van de hoofdstukken zijn werkwoorden, en die geven het boek de nodige vaart en leiden het naar zijn onafwendbare einde.´
Klaploper, mei 2003

´Het boek Perenbomen bloeien wit was echt wel leuk, maar als je je er niet in verdiept en steeds kleine stukjes leest/hoort snap je er geen moer van.´
Leerling 8e groep Martin Luther King-School Haarlem

´Bakkers erster Jugendroman ist eine Literarische Entdeckung und gehört zum Besten der diesjärigen Produktion. Es gelingt ihm aufzuwühlen, nachdenklich zu machen und von der ersten Zeile an in seine Geschichte hineinzuziehen, die mit dem Satz endet: "Wir müssen Marianne suchen".´
Süddeutsche Zeitung, 10 oktober 2001

´Ik vond het boek een beetje saai. Ik luisterde ook maar half. Ik begreep het ook niet. Was Gerson nou dood of niet? Volgens mij wel. Ik begreep ook niks van het spel Zwart. In het begin was het echt een waardeloos boek. Later begon het wel iets leuker te worden, maar het boek werd er niet echt beter op. Ik geef u een tip: iets meer vrolijker kan wel. En u moet proberen om wat grappige stukjes erin te schrijven.´
Leerling 8e groep Martin Luther King-School Haarlem

´Gerbrand Bakker hat sich mit seinem ersten Jugendroman als ein Meister der leisen Töne bewiesen. Dem schwierigen Thema ist er mit genauen Beobachtung, fast ohne Emotionen auszusprechen, gerecht geworden. Indem er die Brüder erzählen lässt, weckt er im Leser Anteilnahme und Betroffenheit. Ein Buch, das lange nachklingelt. Es regt an, über Schuld, Versagen, Schicksal, Zufall oder Verhängnis nachzudenken.´
Frankfurter Algemeine Zeitung, 01 december 2001

´Ik vond het wel een mooi geschreven boek, maar saai. Er zat geen spannend verhaal in. Het is meer voor oudere mensen. [...] U kunt beter een andere hobby zoeken.´
Leerling 8e groep Martin Luther King-School Haarlem